Del'autrecôté,RuoHuiétaitabattue,incapabledecracherquoiquecesoit.
DèsqueFengJiayuedescenditl'escalier,ilvitlapetitefigurequiavaitlevisageridécommes'ilavaitmalàtout,accroupiparhasarddevantlebâtimentdesondortoir.
Ils'approcha,toussota,etfitsemblantdenepassavoir:«Tumecherches?»
XiRuoHuiclignadesyeux:«Jet'aicherchépendanttroisjoursentiers.»
Illesavaitbien,maisildit«Oh»,sansaucunetracederemords:«Vraiment?»Illaregarda:«Qu'est-cequetuveuxmedemander?»
Ellelelançacommeunobjetbrûlant,untrucinconnuvoladanslesairs:«Rends-lemoi.»Jusqu'àhier,LiangYiquiavaitenfincessédetournerautourdupotetluiditdirectement,avecunegrandesurprise:«J'aibienentendu,FengJiayueaditcesoir-làques'ilgagnait,iloffriraitleQQàsacopine...»
Unmotquiréveillaledormeur!
XiRuoHuid'abordrestastupéfaite,puissoupiraprofondément.LeFengdevantelledevaitcertainementadoptersonattitudehabituelledegarsimpertinentetagaçant,etaprèsavoirétécruellementrefuséparunefillequiavaitbeaucoupdecaractère,ilavaitperdularaison,etparmégardeavaitcréécemalentendu.Oh,pauvregars,pauvregars,devrais-jeluiexprimerunpeudesympathie?
Ellelevalatête,avecunairsolennel:«Jepensequetuferaismieuxdelegardertoi-même,ou...»Elleditavecréserve:«Euh...c'estmieuxpourquelqu'und'autre.»
Ilyadespoissonsdanslamer,aveclaréputationdeFeng,ilyauradeschanceuses,ohnon,malheureuses,quiseprécipiterontpourlui.
FengJiayuelaregarda,surprisparsanaïvetéextrême,amuséparsonschadenfreudequinepouvaitpassecacher,etconsternéparsonmanquedecompréhension.Ilditd'unevoixmenaçanteetdouce-amère:«CeQQ,jeprévoyaisdel'offriràmacopine.»
XiRuoHuifronçalessourcils,confuse:«Oui,c'estpourquoijetelerends.»
FengJiayuel'imitalentement,avecunetranquillitéassumée:«Oui,»ilfitunepause:«Ilyadeuxans,tutedisaistoi-mêmequetuétaismacopine,non?»
L'avait-elleoublié?Lui,ilnel'avaitpasoublié!
**CHAPITRE4Lesondescordes**
Ilyadeuxans,devantledortoirdesgarçons.
FengJiayueadmissaitqu'ilavaiteuunegrandesurpriseendescendantl'escalier.Ilétaitseuldanssondortoir,entraindebienfairesesdevoirspourpréparersesexamensfinaux,quandsoudainlevieuxdelaconserverieluipassauncoupdefil:«Tacopinevienttevoir.»Savoixcachaitunejoievisible.Commes'ilavaitapprisunsecretinterdit.
Son…copine?FengJiayuenepeutpaslecroire,commentcepersonnageprincipalsurlequelonvientdecollercequalificatifn’enavaitaucuneidée?!Ilavud’uncoupd’œilcettesilhouette,pastrèsfamilière,maisquineluiétaitpastotalementinconnue.Ilnesavaitpass’ildevaitêtreencolèreourire,ets’estapproché:«Qu’est-cequetuviensfaireici?»Elledevraitencoreêtreendeuxièmeannéedulycée,non?Elleavaitparcouruplusdelamoitiédelavillepourvenirlevoir?Ilsiffla,c’estcommelerenardquidonneuncoupdepatteàlapoule:ellen’avaitcertainementpasdebonnesintentions,n’avait-ellepasoubliéd’apportersonlotdeméchancetés?Depuisqu’ilavaitconnuXiRuohui,ilcommençaitàdouterinfinimentdelapropositionfondamentaledelaviequel’hommeestbonparnature.XiRuohuisouritavecunegrandegentillesse,commesielles’excusaitd’avoirrecoursàuneméthodeaussipeuraffinée,puisluitendituneenveloppe:«Tiens.»FengJiayuelapritetlatâta,etdécouvrauntasdebilletsdebanquefroissésdetoutestailles:«Qu’est-cequec’est?»Ruohuieutunpeuhonte:«Ladernièrefois,tuasinvitélesélèvesdemaclasseaucinéma…»FengJiayuesiffla,savaitquec’estmieuxtardquejamais,elleavaitencoredelasalvageable.Iltoussa,etlapritsansménagement:«Ilyaautrechose?»«Quoi?»«Lesintérêts.»Ilavaitoccupésescapitauxprécieuxpendantsilongtemps,nefallait-ilpasenfairequelquechose?D’ordinaire,ilnesepréoccupaitpasdecequeLiangYiqunaimaitsanscessesefairedesamisauprèsdespetitesfilles,maismaintenant,ilsentaitvaguementqu’ilavaitluiaussiunecertainemauvaisehumeur.Ah?LevisagedeRuohuidevintétrange,mêlédecomplexités.Quelquesinstantsplustard,ellemarmonna:«Jen’aiapportéquedeuxyuansdeplus.»Ellelevalatêteavecprudencepourdéfendresesdroitslégitimes:«Jedoisencoreprendrelebuspourrentrercesoir.»«Alorsqu’est-cequ’onfait?»FaceàcetteYangXierquisubversaitlaclassiquetrahissone,iln’hésitaitpasàsecomporterenHuangShiren,leméchant.Quil’avaitforcéeàvenirelle-mêmeàsaporte?!Ruohuibaissalatête,ouvritsonsacàdosquipendaitmalassorti,etcherchatranquillementunobjet:«Çamarche?»FengJiayuelapritetregarda:unporte-clésenbroderieaumotifd’uncochon.Illaregardad’unœil,etelleaussitôtsedégagea:«Cen’estpasmoiquil’aibrodé…»Ellesemblaitencoremarmonnerquelquechose,iln’écoutapasbien,etpesacepetitobjetquiétaitenréalitétrèsléger:«Hum,ilyaencoreautrechose?»IlsemblaitdécidéàresterenHuangShirenjusqu’aubout.XiRuohuirenifla,etcontinuaàfouillerdanssonsac,jusqu’àcequ’illeretournefinalement,etqu’untasdetrucséparpilléstombentparterre.Elles’accroupit,etaprèslongtempsàramasser,sortitunbillet,fermalesyeuxcommesiellesouffraitdelefaire,etlaposadanslamaindeFengJiayue:«Tiens.»FengJiayuelaregarda,etfutlégèrementsurpris.C’étaitunbilletd’entréepourunpetitsalond’échangedecollectionsdetimbresdelaville,àtiragelimité,avecdesautoritésréunies.Ilcollectionnaitlestimbres,maisneconnaissaitpasbeaucoupdegensdanscedomaine.Soncœurseremplitlégèrement,tellementqu’iln’avaitpasremarquélalégèrecontritiondanslesyeuxd’ellequiavaitbaissélatêtequandilareprisconnaissancedelui-même.FengJiayuelaregarda.Deuxanssesontécoulés,etilaenfinvulesémotionslégèresdanssesyeux,etcepetitvisagequiavaiteuunepeauépaissecommelamurailled’unchâteaucommençaitenfinàrougirunpeu.Hum,aumoinselleavaitapprisàprogresser.Oubienc’étaitmoiquil’avaisprécipitée.Triste.Iltoussapourarrêtersespenséesdéambulantes:«Cettefille,c’estlaleucémie?»Ruohuihochalatêtepuis:«ARuan?»Lesétoilesbrillaientdanslecielnocturne,etdeuxlonguessilhouettessetrouvaientsouslalumièredelalunesurletoit.Ruohuiappuyasonmentonsursapaumeetregardalecielnocturne:«ARuanestbelle,unpeuprétentieuse,etamauvaisehumeur.Saufquelquesgarçonsquiaimentluiparler,laplupartdesfillesdelaclassenel’aimentpas.»Ellehaussalesépaules:«Jel’étaisaussi,apparemment.Jusqu’àcequ’onsachequ’ellenejouaitpasavecnousparcequ’ellenepouvaitpassaigner.»Ellebaissalatête,etsespiedstraçaientsanscessedesmotifsauhasardsurlesol:«Plustard,leprofesseurdeclasse,DaNiu,aditquec’étaitnoscamarades,etqu’onferaittoutcequ’onpouvaitpourobtenircequ’ARuanvoulait,àpartarracherlesétoilesoutoucherlalune.»Elleditdoucement:«Ycompriselle-même,toutlemondesavaitqu’ellenesurvivraitpasdix-huitans.»FengJiayuerestasilencieux,etaprèsunmoment:«XiRuohui.»Commesic’étaitlapremièrefoisqu’ill’appelait.Ilréfléchituninstant,ettrouvaçaétranger,alorsill’appelaànouveau:«XiRuohui…»Ruohuisemblaitnepasl’entendre,samaincommençaitaussiàtracerdescerclessansbutsurlesol:«Jen’aimaispasvraiments’occuperdesaffairesd’ARuan.Ilyavaittellementdegensdanslaclasse,jen’étaispaslaseule.MaisARuanavraimentlamêmepersonnalitéquemamère,quiétaitaussiexcluedetoutlemonde,etn’aimaitpasplaireàpersonne.Plustard,quandj’avaishuitans,elleadisparuaprèsavoirlaisséunelettre.»Savoixsecoincauninstant:«Puis,quandj’avaisseizeans,elleestrevenue.Ellem’ainvitéàdîneravecmonpère,tenaitungarçonàlamain,etunhommesuivaitderrière.C’estàcemoment-làquej’aiapprisqu’elleavaitdivorcédemonpèrederrièremondos,etétaitalléeàl’étrangerseréconcilieravecsonamourd’enfance.C’estpourquoiellecherchaittoujoursàsequerelleravecpapaavant.»Savoixétaitdouce:«Jenesupportaispasdevoirpapacommesis’ils’enfichaitdetout,etquiparlaitaveceuxavecunsourire,alorsj’airenversélatableetfui.Plustard,papam’arattrapé,etilm’aditquelerésultatn’étaitpasimportant,parcequ’onnepeutpasleprévoir,etqu’ilfautapprendreàprofiterduprocessus.»Ellebaissalesyeux:«Jenecomprenaispasàcemoment-là,maisquandj’aivuARuanétenduelà,j’aisoudainementtoutcompris.»EllesetournaetregardaFengJiayue:«Ceporte-clés,c’estARuanquil’abrodé,cebillet,c’estARuanquimel’aremis,ellevoulaitjustetevoir.»Unmoisplustard,ARuanestmortepaisiblement.C’étaitlapremièrefoisqueRuohuiconnaissaitcequ’estl’impermanencedelavie.Ilfautapprendreàprofiterduprocessus.Doncellecherchaittoujoursdubonheurpourelle-mêmeetpourlesgensautourd’elle.Ellegrandissaitlentement,etcorrigaittouslespetitsdétails,lesnégligencesouleserreursdupassé.Ellefronçalessourcils,ellen’étaitpasunepersonnebavarde,etnecomprenaitpaspourquoielleluiavaitracontétantdechosessansypenser.FengJiayueécoutaitsansparler,cettefilletimideétaitassiseàsescôtésdepuisledébut,etavaitfaitdesonmieuxpourtrouverdessujetspourdiscuteravecluidepuisledébut.Elleneconnaissaitrienàlacollectiondetimbres,totalementignorant,maisonvoyaitqu’elleavaittravaillétrèsduràapprendre.Sicen’étaitpasparcequ’elleétaittropnerveuseetquelelivrequ’elletenaitétaittombéparterreparaccident,iln’auraitpaspenséauxsecretsdecettehistoire.Jusqu’àprésent,ilétaitcontentdes’enteniràsacourtoisiehabituelle,mêmes’ilétaitencolèreàl’époque.Lesmortssontsacrés,ilpouvaitpeut-êtresesentirunpeuenpaix.Maispourlesvivants…Ilfermalesyeux,maisn’auraitpeut-êtrepascettechance:«XiRuohui.»Sontonrepritlesouriremoqueurqu’ilavaiteuquandilssesontrencontréspourlapremièrefoisàl’universitéF.Arrivé!Ruohuieutlecuircheveluserré:«Oui?»FengJiayueposasamainsursonmentonetsouritdoucement:«Pourquoitefairepasserpourcetitreàtort?»Souslalumièredelalune,lessilhouettesflous.«Hé.»Ruohuisetournaets’enfonçalatêtedanslacouette.Quelquesinstantsplustard.«Soixante-sept?»«Non,soixante-treize.»«Cen’estpasdutout,quatre-vingt-huit!»«…»«…»Ruohuiarrachalacouetted’uncoup:«Qu’est-cequisepasse?!»ShenCongrongouvritlesyeuxgrandscommedesplaquettes:«Jevoulaistedemanderça,sœur.Qu’est-cequetufaisensoupirantetengémissanttoutelanuitsansdormir?»Àcôté,ErYaditaussisansménagement:«J’aiunexamenàmoncoursoptionneldemain,XiRuohui,jetepréviens,situmedérangesdansmabonneréflexion,quandj’auraifinimonexamen,gardetoncorpsbientendu!!»Ruohuiseblottitcontresonbras,lesjouescreuses,sansforce,puismorditsesdents:«IlsecroitvraimentfanLiuyuan!»Congrongavaitlesoreillestrèssensibles:«Quoi?»EllesautadirectementsurlelitdeRuohui,etchuchotaàsonoreille:«Hé――»Elleditquelquechoseensecret,etlesoreillesdeRuohuidevinrentrougescommedufeuenuninstant.CetteodieuseCongrong,elleavaitétécorrompueparceZhangZhaoquinejugeaitpasàsapremièrevue.Lamalédictionatouchélejustemilieu!Ellel’avaittrompé,l’avaitdupé,l’avaitmaltraitée,c’estvrai.Elleleregardaitparfoisdetempsentemps,l’observait,devinaitsisonhumeuractuelleallaittoucherlesautres,c’estvrai.Ellen’étaitque…D’accord!Elleadmettaitqu’ellen’avaitpasquittéleclubdehâte,qu’ellen’avaitpasvécudanslaléthargie,qu’ellen’avaitpasfaitdeblaguesparcapricecesdernierstemps,peut-êtreàcausede…Maiscommentpouvait-il…commentpouvait-il…Ellesemitàgémirànouveau,etcontinuaàfairel’autruche.Presqueenmêmetemps,lapersonnequiseregardaitdanslemiroirjetaunœilàl’autrepersonnequiétaitallongéesurlelitetlisait,etpensaquelemomentdemontrercequejesaisfaireLiangYiqunétaitenfinarrivé.
Ilyadeuxans,ilaarrêtélapersonnequiallaitsortir,enplaisantantetenposantunequestionbavarde:«Tuteprécipitestant,pourallerretrouvertapetiteamie?»
Onn'auraitpasimaginéqu'ilobtienneuneréponsestupéfiante:«Oui.»
Cequiétaitencoreplusstupéfiantarrivaensuite.Lapersonnerevint,levisageaussiabattuqu'àl'enterrementdesesparents.LiangYiqunétaittellementchoquéparcerésultatqu'iln'avaitjamaisoséexaminerlesdétailsdecequis'étaitpassé.
Maisbon,lavieestcourte,lepasséestpassé.Maintenant,cettejeunefemmeXiMeihuiluiplaîtbeaucoup.Ilatoujoursl'habitudedesoutenirlaraisonplutôtquelaparenté,magrandecousine,jevouspriedem'excuser!
Elleluiajetéuncoupd'œil,avitetournélatêteetunlégerrougeurestapparusursonvisage.
Illuiajetéuncoupd'œil,abaissélesyeuxlégèrement,etunelégèreteinteroseaparusursonvisaged'uneétrangeexpression.
LiangYiqunaspécialementportédeslunettesdesoleilqu'ondisaitpratiquespourobserver,afrottésonmenton,atournésesyeuxcommedesbillespourexamineretanalysercesdeuxpersonnesquijouaientàdevinettes.Aprèsunmoment,ilatoussé:«Cetteannée,larécoltedetomatesestvraimentabondante.»Qu'est-cequecesdeuxpersonnesfichaient-elles?Jouaient-ilsunmime?Ilauraitaumoinsfalluêtreprofessionnel,maiscommentsefait-ilqu'ilssoienttouslesdeuxdistraits?Ilatoussé,etétaitsurlepointdedirequelquechosequandsontéléphoneasonné.Ilafaitdesahouaisets'estlevétoutdesuite:«Désolélesdeux,monsieurJinm'ainvitéàjouerenligne.»Ilafaitdeuxpas,puisatournélatête:«Aufait,ilm'ademandédevoussaluer.»
RuoHuiafaitlamoue.Celuiquipréfèrelesamisauxamoureuxetinversementlesamoureuxauxamis,lui,aprislesdeux!D'abord,ilaeuunepetiteamie,etdepuislors,iln'appelaitplustouslestroisjourspourladérangercommeavant.Puis,ellen'étaitpassacopineetamiedelonguedate?Maintenant,ilestplusprochedumeilleurjoueurdejeuxdel'universitédeTsinghuaqued'elle.Oh,queltype!
FengJiayuelaregarda,fronçantlessourcils.Quelleexpressionétaitcelle-là?Nepouvait-ellepasêtreplusgracieuse?Ilavaitl'habitudedevoirsagrandecousineLiangYiqunsouriresansmontrersesdentsetporterdesvêtementsélégants,euh...Ilsoupiraintérieurement,ilyalongtemps,ils'adapteraitpetitàpetit.
PersonnenesavaitqueLiangYiqunetluiétaientcousinsgermains.Puis,ZhengSixuanaétéramenéedeHongKongparsononclesecondairequandelleétaittoutepetite,etsatantesecondaire,stérile,l'atraitéecommesaproprefillesansjamaisposerdequestions,l'aélevéecommeunefleurdélicate.Quellepatienceetquelamourfallait-ilpourça?Onsesouvientqu'ellel'aappeléloindechezlui:«Jiayue,tuasquelâge?Pourquoisepresser?Nepourrais-tupasattendreunpeuplus?»Elleseplaignaitpoursafillequiétaittristedevivreensecret.
Ilasouri:«Jenemepressepas,tante.»Çafaisaitdéjàdeuxansdetoutefaçon.Quandilétaitplusjeune,iltrouvaitjustequ'elleétaitunpeudrôle,unpeuenjouée,unpeuembarrassante.Etmaintenant...
Ilaimaitl'agricultureparnature,etiln'avaitpasdeproblèmeàcontinuerdefairepousserlaplanteentirantsursestiges.
Quelquesminutesplustard-
«Qu'est-cequim'aamenéici?»
«Qu'est-cequim'aamenéici?
Lesdeuxseregardèrentmutuellement,étanttouslesdeuxintelligents,ilscomprirentimméditementlavéritableraisondujeudel'hommeLiang.RuoHuiamarmonné:«Bébé!»FengJiayueagrogné:«Inutile!»Lesdeuxontétésurprisenentendantlaparoledel'autre,sesontregardés,puisonttouslesdeuxrimalgréeux.
FengJiayueanettoyésagorge.Leprésidentduconseilétudiantquiavaitdéjàfaitbeaucoupdediscoursfluidestrouvaitqueparlerétaitunetâcheépuisante.Cen'estpasétonnantquelesanimateursdetélévisiondeCCTVexpérimentésaientparfoisbesoindesuivredescoursderecyclageselonlescirconstances.Ilatousséunefoisdeplus-
«Tamainvamieux?»
«Tonvisagevamieux?
Lesdeuxsesontencoreregardésmutuellement.
FengJiayues'estapprochéd'elle,atouchésajouegaucheavecunairdegrandetristesse:«Çafaitmalici.»Elleavaitpratiquélelancerdudisque?Bon,ilcommençaitàavoirpitiédecegarçonmalpropred'avant.«Maisjenem'enfichepassituviensmeprendrepourt'entraînerquandtamainseracomplètementguérie.»Cen'estpasgrave,ilferaitdesonmieuxpourcréerdesconditionsautantquepossible.
Larougeursurlevisagedecettepersonneaprogressivementgagnétoutsonvisage.RuoHuis'estlevée,apiquéunecriseets'estmiseàcourir.Elleavaitencoreunpeuderemordsaudébut!Oh,qu'est-cequec'estquedesecreusersonpropretrou?
Maisellenepouvaitpass'empêcherderessentircettedouceurquiserépandaitpetitàpetitdanssoncœur.
FengJiayues'appuyad'unemainsurlatable,regardacedosléger,cesacàdosbientropgrand,commeilyadesannées,c'étaitaussidésinvolteetenjoué.
Ilappréciaitceprocessus.
Devantelle,ilétaitvraimenttrès,trèsmalicieux.
Ilasouridoucement,acroisélesjambesetl'apoursuivie.
Ceseraitbiensionpouvaitrestercommeçatoutelavie,non?
Épilogue
«Tuesnormalementvégétarien,àpartlescoudecanard?»Quelqu'unatapésonplateauderepassansprétention,etapasséunmorceaudecoudecanardverselle.
Ilaprisdeuxportions,toutétaitpourelle.
«Hum―»Quandlanourritureestlà,etsurtoutlescoudecanardontmanifestementplusdesuccèsquelui,ellen'apasvoulurépondreavecdesparadesinutiles.
Unetêtes'estapprochée,doucementpournepasfaireentendrelesautres:«Hé,enfait,lalanguedecanardestaussibonne―»Lavoixadiminuéprogressivement,etlespersonnesàcôtén'ontpaspuentendrelemoindresonentendantlecou.
Troissecondesplustard,XiRuohuialevélatête,lesyeuxpleinsdecolère:«FengJiayue―»
Lapersonnequiaéténomméen'apasprêtéattention,asourilégèrement.Bon,ilaprononcélenomsicorrectement,onvoitqu'ilatravaillédurcesdernierstempssansrelâche.Ilaétésatisfaitdecontinueràpasserdescoupsdecanarddanssonbol.
Deuxpairesd'yeuxregardaientd'unaircurieuxauloin.
«Oh,Jiayuedevientdeplusenplusunemployéprivéàpetitsalaire.»Unlivreurdeplatssansqualification,LiangYiqunaexprimésagrandetristesseenvoyantlehérosperdresoncourage.
«Tunecomprendsrien!»Sagrandecousineaparlésansménagement.Bon,aprèsunmois,elleaaccepté!Ilesttoujourspoliavecelle,maispeut-êtrequ'unjour,ellepourraitaussi...
Quisait?!
Qu'est-cequelebonheur?
Enfindecompte,elleétaittoujoursàportéedemain.
Justeaucoindelaruesuivante,autournantdelavie.
Prologue
DanslecampusdulycéeZaudébutdel'été,unenouvellepromotiondeélèvesdeterminaleapprochaitdeleursexamensdefind'études,etlecalmeducampusétaitentouréd'unecertaineatmosphèretendue.Maisungarçonsemblaitcomplètementinsensibleàcetteatmosphèrequiressemblaitàunegrandebataille.Tôtlematin,dansl'airfrais,ilamarchélentementparmilesélèvesquisecroisaientengroupesourévisaientseuls,etapénétréparunsentierdebamboutortueux.
Iln'avaitpasfaitplusieurspasquanduncriclaird'unejeunefilleestarrivéparderrière:«FengJiayue,FengJiayue!»Legarçonquiavaitétéappeléafroncélessourcils,s'estretournépourregarder.Unejeunefilleestvenuetoutdroitversluienchancelant,ets'estarrêtéebrusquementquandelleestarrivéedevantlui.
FengJiayueaencorefroncélessourcilsetl'aregardée.C'étaitclairementunejeunefilletrèsjolie,depetitetaille,descheveuxcourts,descheveuxnoirsdouxquicouvraientsonfront,unepairedegrandsyeuxnoirsquitournaientcommedesbilles,quiluisouriaittrèsgentimentlabouchegrandeouverte,maispourquoiavait-ileuunepenséeabsurde?ElleressemblaittellementàMcDull,cepetitcochondujardind'enfantsPrintempsFleuriquiavaitunetachesurl'œilgauche,aimaitmangerdescuissesdepoulet,nemangeaitquelaviandeetpasleslégumes,dormaitbeaucoup,étaitsimpleetoptimiste,deniveaumoyenmaisavaitbeaucoupderêves.\nParhasard,savueparfaitede5.0avuqu'ilyavaitunepetitetacheclairesursonœilgauche.
Lajeunefillesemblaitnerienremarquer,acroisésesdeuxmainssursapoitrine,abougésesdeuxpiedsàpasàpas,avaitunsouriresurlevisageetlaregardait,non,l'examinait.Commesiellevoyaituncanardrôtidepremièrequalitéetavaitunegrandeconvoitise.
FengJiayueafroncélessourcils,ademandéensachantdéjàlaréponse:«Tu―tucherchesquelquechose?»Ilétaitsûrquecettejeunefilleinconnuen'étaitpasdanslaterminale.Etilavaittoujoursl'habitudedelaisserl'autreagirenpremier.Lapetitefilleaétéfranche:«Biensûr!Sijen'avaisrienàtedemander,pourquoimeserais-jelevéaussitôtpoursacrifiermonsommeilett'attendrespécialementici?»Danssonregard,iln'yavaitpaslamoindregêne,maispleindereprochesdustyle«c'esttoiquim'asfaitça».FengJiayueatrouvéçadrôleetgêné,cettepetitefilleosaitvraimentdiredeschosescommeça.
Lajeunefillearouvertlabouchepoursourire,unepairedefossettessursesjouesapparaissaientetdisparaissaient,cequiétaittrèsbeau:«Souviens-toibien,jem'appelleXiRuohui,delaclasse3delapremière.»Ellearegardél'expressionimpassibledeFengJiayue,asourisansaucunsecretetacontinuétoutseule:«J'aientenduquetuavaisétéacceptéenadmissionanticipée,tun'avaisrienàfaireettut'ennuyaisbeaucoup.Moi,entantquecamaradedepromotioninférieure,jedevraisaidermonaînéàsedéchargerdesonfardeau,non?Alorsjeveuxt'inviteraucinéma.»Elleacherchélongtempsdanslapochedesonjean,etafinalementtrouvéunbilletdecinémaquiétaitunpeufroissé:«Tiens,donne-letoi.»
FengJiayueétaitunpeuabasourdi,ilasentiunepetitemaindoucecommedelachairluiglisserquelquechosedanslapaume,puisilavuunvisagesouriantagrandiquiaflottédevantluiavecunéclatradieux,puis,accompagnéd'unrireclaircommeunecloche,cettevoixcristallinearetentiunefoisdeplus:«Célèbredel'UniversitéZ,comptetenudelaadmirationquej'aitoujourseupourtoientantquecadette,tuviendraisûrement.»
QuandFengJiayueareprissesesprits,lapetitesilhouetteagitalamain,pritsonsacàdosdémesurémentgrandets'enfuitenbondissant.Étrangement,lessimplesgestesd'unejeunefillededix-septansavaientunéléganceetunelégèretéindéfinissables.Ilbaissalesyeuxetregardalebilletdecinémadanssamain.
XiRuohui?
Beaucoupdefillesvoulaients'approcherdelui,maiscellesquiparlaientsanscesseetneluilaissaientpaslaparolecommeellen'étaientpasnombreuses.
Ilsouritlégèrementetcontinuasonchemin.
CHAPITRE1Rencontreànouveau~
Deuxansplustard.Octobre,UniversitéF.
FengJiayueregardad'unairmenaçantl'undesnomssurlalonguelistederecrutementdubureaudesétudiants:
Xi,Ruo,Hui.
Unsourireeffrayantapparutsurseslèvres.Parfait!Ellen'avaitpasfuiauloindèsqu'ellelepouvait!Elleosaitencorereveniràsescôtéssanspeur!Ilavaitpenséqu'elleseseraitcachéedansuntrouinaccessiblepourêtreunetortuederetraittoutesavie!
Trèsbien!Puisqu'elleagissaitcommesiriennes'étaitpassé,neblâmepasqu'iloubliel'amitiéqu'ilsontpartagéeenétantcamaradesdeclasse!
Iljetalalisteetditsimplement:«Nefaitespasdefiltrage,recruteztoutlemonde.»Levice-présidentdubureaudesétudiantsLiangYiqunétaitunpeusurpris:n'avait-onpasditqueceseraitcinqsurdix?Maisilétaitleprésidentdubureau,etsiildisaitdetoutrecruter,c'étaitcommeça.Detoutefaçon,c'étaitlapériodederenouvellement,ajouterdusangfraisnefaisaitpasdemal.MaispourquoiJiayueavait-ill'airderâleretdeprépareruncouteau?
Surlaroute,XiRuohuietShenCongrongmarchaientlentement.ShenCongrongtenaitunesaucissegrilléeàlamain,etXiRuohuitenaitunmorceaudecoudecanard,ilsmangeaientenmarchant.QuandRuohuiafinisoncoudecanard,elleasucésesdoigtscontente:«Hum,c'estlemeilleurgoûtauthentiquedel'école,aucunautreendroitnepeutlesurpasser!»Ellejetaprécisémentlesacdeemballagedanslapoubelleàcôté:«Ilsemblequemonpèrem'aforcéed'étudierdanscetteécole,ilavaitquandmêmeunecertaineprévoyance—»ShenCongrongétaitperplexe:«Oh,aufait,Ruohui,pourquoias-tutellementrefusédeveniràl'UniversitéF?»C'étaitàproximitédelamaison,c'étaituneécoledeprestige,maisRuohuiavaittoujoursrefusé,jusqu'àcequesesparentsaientmodifiésonchoixd'étudesensecret,etquandelleavuquec'étaitdéjàfait,elleadûvenir.Ruohuifitunegrandegrimace:«Jen'aimaistoutsimplementpascetendroit,jenevoulaispasétudierici—»
Heureusement,sitoutcequiétaitdansl'espritdeCongrongétaitconnu,elleauraituneautrearmecontreelle!
Ellen'enferaitpas!
Maiscesdeuxderniersjours,elleavaitl'impressionquequelquechoseclochaitdanstoutsoncorps.Ellefronçalessourcils:biensûr,ellesavaitqu'ilyavaitquelqu'unquiladétestaitàencrever,etqu'ellenevoulaitpaslevoirnonplus,quiétaitaussiàl'UniversitéFetn'avaitpasencoreterminésesétudes.Maisluiétaitàlafacultédemédecine,etelleàlafacultédefinance,ladistancen'étaitpasaussigrandequedesmilliersderivièresetdemontagnes,ellen'avaitétéinscritequedepuisunmois,pasderaisonqu'ellelerencontraitaussivite!
C'estcertainementqu'ellepensaittrop!!
Deuxjoursplustard,elleaclairementcompris:
Premièrement,ellen'avaitpaspenséassez,pasdutout;
Deuxièmement,mêmesiladévotionreligieusecompte,c'estquel'argentpeutfairetournerlesdémons,cequiestunevéritéinviolable.
Maintenant,elleétaitcachéedansunpetitcoin,fixantd'unregardhaïeetrancunièrelapersonneenfaced'elle,quiécoutaitlediscoursdebienvenueduprésidentdubureaudesétudiantsavecuneattentionetuneadorationtotales.
Zhang,Zhao!
Cegarsincompétentetgâté!Ellesoupiraensecachantlevisage,commentavait-ellepugrandiravecunamiaussinuldepuisl'enfance,etêtreencorecamaradedeclassejusqu'àprésent!Ils'étaitportévolontairepours'inscrireàsonnom,puisl'avaittrompéeenlaberçantdansunsommeilsemi-éveillépourqu'ellevienneàlapremièreréuniondecesemestre.C'estlatristessedepitiépourlesfaibles,elleauraitmêmepitiéd'elle-même.
Quandelleestentrée,elleaimmédiatementremarquéunacquaintancequ'elledétestaitàlafolieetaimeraitneplusjamaisvoir,assissurlaplacecentraleavecunairsuffisant,laregardantd'unairsouriant.Elleaeuimmédiatementlesentimentd'êtreunebrebistombéedanslagueuleduloup.Aufildutemps,cesentimentdedésespoirestdevenuplusprofond.Parcequenonseulementleregardducertainhommeernaitpendantsondiscours,maisaussiquandtoutlemondecommençaitàseprésenter,sesyeuxcontinuaientdelasuivrediscrètement.Quandelleacommencéàparler:«Bonjouràtous,jem'appelle...»Ellen'avaitpasfinisaphrase,qu'ill'ainterrompuecommeparhasard:«Macadettedumêmelycée,»ilregardaRuohui,lescoinsdesabouchetirésd'uncôté,«onseconnaît,n'est-cepas?»
Ruohuiétaitdésespérée:«Euh...»Ellebaissalatête,honteuseetdésespérée.Pourrait-on...nepasnousconnaître?
Personnen'yaprêtéattention,etquelquesplaisanteriesontsuffipourpasser.
MaisRuohuisavaitquecen'étaitpasfini.Effectivement,aprèsavoirdiscutédetouteslesquestionsdelarentrée,laréunions'estterminée.ProfitantdelaprotectiondeZhangZhao,bienquenontrèsfortmaisassezgrand,ellevenaitdes'enfuirdiscrètementverslaporte,quandunevoixaussibellequ'unchantcélestemaisaussieffrayantequ'uncauchemararetentiunefoisdeplus:«XiRuohui,netedépêchepasdepartir,ilyaencoredeschosespourlasoiréedebienvenuequejeveuxtefairefaire.»
LatêtedeRuohuiafaitungrandbruit,ellealevélatêtevite,etavul'expressiondesautres,surtoutdesfilles,mélanged'envieetdejalousie,leregarddeLiangYiqunquilaregardaitavecunpeudemalice,etlevisagecalmedel'hommetoujoursassisàlatable.
ZhangZhaoétaitsurpris:«Ruohui,veux-tuquejerestepourt'aider?»Ruohuiclignadesyeux:«Non.»Ilneferaitquegâcherleschoses,ellepensaitavecuneassurancemaladroitequec'étaitellequelecertainhommevoulaitprendrepourcible.ZhangZhaon'étaittoujourspasrassuré:«Alorsje...»IljetaunœilcraintifversFengJiayue,«Jevaist'attendredehors.»Elleétaitlameilleureamiedequelqu'un,siquelquechoseallaitmal,cequelqu'unallaitletuer!Ruohuijetauncoupd'œildiscrète:lescoinsdelabouchedecethommecommençaientàmonterdansunarcmoqueur,ellefutunpeuencolère:«Jetedisnon,va-t'end'abord!»LiangYiqunvintlamettreautourdel'épauleetmarchaverslaporte:«Cen'estqu'unpetittravail,tucrainspourtapetitecopine?»
Ilnerestaplusquedeuxpersonnesdanslapièce.Ilsseregardèrentl'unl'autre.
FengJiayuel'observaunmomentavecattention,puisfronçalessourcilsetdemanda:«Celuidetoutàl'heure...c'esttoncopain?»Ruohuifutsurprise,etpresqueétoufféeparsasalive:«Qu...qu'est-ceque?»Ellemontradudoigtlaporte:«C'estsoncopain?»Elleritàgorgedéployée:«ZhangZhao?Hahaha,c'esttropdrôle...»Ellesereprit,maisneputs'empêcherderire,«S'ilteplaît,nedisçaqueici,neledispasdehors,sinon...»Mêmedepuislelycée,CongrongavaittoujoursacceptélesavancesetlesattentionsdeZhangZhao,maiselleétaitsûrequesiZhangZhaotentaitdefaireuncoupdetête,Congrong,douceàl'extérieurmaisforteàl'intérieur,luicouperaitlatêteavecuncouteauavantdevenirlacouperelle-même!
Envoyantsonrireouvertsansgêne,FengJiayuesouritaussi:«Vraiment?»Ruohuiarrêtaimmédiatementsonrireetleregardaavecméfiance:«Tun'avaispasdetravailàfaire?»FengJiayuesouritencore:«Paspressé,ils'agitseulementdedresserlalistedesachatsetdedécorerlasalle.»Ruohuisoupiradesoulagement,c'étaitdupetittravail,elles'assitàl'aise,sortitunstylo:«Oh,commençonsalors,jevaisnoter.»