Laviedelaterminalecommence.
PourRuohui,quiesttoujoursparesseuse,lecheminestseméd’embûches.Sonpère,quirêvedevoirsafilledevenirunefigureremarquable,luiaconfisquésesromans,coupésonaccèsàInternet,etamêmeobligécellequinelogeaitpasàl’écoleàassisterauxdevoirsdusoir.Pourempêchersafilledereprendresonanciennemaniedes’enfuirencourspourjouerauxjeuxvidéo,lepèreXivenaitlachercheràdixheurespréciseschaquesoir.
Mêmeleplusprudentcommetuneerreur.Àhuitheuresdusoir,Ruohui,auxyeuxvifs,aperçutlecorpsdodududirecteurdesétudestournantautourducoin.Elleseprécipitaimmédiatementdevantungarçoncorpulent:«LaoJin!»LaoJinlevalatête:«Jesuisoccupé,vatereposerd’uncôté,attendsquej’aifiniceproblème!»Ruohuitournadesyeux:«Jevouspaie?»Enunéclair,ellevitunfloudevantsesyeux:LaoJinl’avaitdéjàtiréedehors:«Pourquoinel’as-tupasditplustôt!!»Ruohuiabandonnalesbras:«Jevousprie,soyezunpeuplusdiscret…»
Aprèsunepartieacharnée,ilétaitdéjàplusdedixheuresquandlesdeuxquittèrentlasalledejeux,lesdeuxayantencorelegoûtdecontinuer.Voyantqu’ilétaittard,LaoJinhésita:«Ruohui,nousallonsdansdesdirectionsopposéesparlemétro,qu’est-cequ’onfait?»Ruohuifitungestedesalutation:«Bonvoyage,jenevousenvoiepas.»
Ayantinsérésonticketdansletourniquetetétantentréedanslastation,elles’aperçutsoudain:ohmerde!Sonsacàdosétaitrestélà.Sonpèrerentraittardcariltravaillaittard,maisc’étaitunespionné,mêmesiilemployaitsestalentsau-dessusdesonrang,ilsuffisaitamplementpourgérerunenovicecommeelle!Sanssesoucierdesdeuxyuansquiavaientvolédesailesets’envolaient,ellefonçaàtoutevitessesursoncheminretour.
Ayantrécupérésonsac,ellemarchasurlepetitcheminraccourciqu’elledevaitobligatoirementemprunter.Àcôtéducheminsetrouvaitunemarepeuprofonde.Ellemurmuraenmodifiantlapoésie:«L’ombreclairsemées’étendsurl’eauclaire,l’odeursubtileflottedanslanuitprofonde.»Soudain,unbruitfaible:«Ausecours!»Elleeutlachairdepoule:cenepouvaitpasêtre…unfantôme!!Elleétaitsurlepointdeprendrelafuiteàtoutevitesse,quandelleentenditclairementlesanglotétoufféd’unejeunefilleetunevoixmasculinebasse,pleinedemenaces:«Tais-toi!!»
Presquesurleinstant,sansavoirletempsderéfléchir,elleselançacourageusement:«Quevoulez-vousfaire?!!»Sesyeuxperçants,ayantuneacuitéde5.1,virentclairementqu’unhomme,profitantducalmeprofonddelanuitàl’école,tenaitunejeunefillerentranttardparterrepourluifaireuneatteintesexuelle.L’hommed’âgemoyen,auvisagerépugnant,petitetmaigre,avaitd’abordétéeffrayéparelle,maisquandillevalatêteetvitqu’ilnes’agissaitqued’unejeunefillemince,ilserasséra,selevaenriantmachiavéliquementpourlasaisir:«Net’inquiètepas,bébé,c’estbientôttontour…»
Crack!Ilreçutunegifleforte.Ildevintfurieuxetseredressaimmédiatement,avançantversellepasàpas.Ruohuijetasonsacàdos,crachapardégoût,etsansdireunmot,seprécipitasurluietluidonnauneautregifleforte,puistroisouquatrecoupsdepoing,lemettantdirectementparterre.Mincealors!Saufmonpère,personnen’aledroitdem’appelerbébé,cefilsdeputemériteunebonneleçon!!Letai-chiqu’elleavaitpratiquédepuislongtempssansjamaisréussiràl’utiliser,maispousséeparlacolère,elleavaitdépasséseslimites.Ellesoupiraensecretetcommençaàseféliciterdesoi-même.
L’homme,voyantlasituationdésavantageuse,saisituneoccasionpours’enfuiràtoutevitesse.
Ruohuirelevalajeunefillequipleuraitdepeur,puisramassasonsacàdos.C’estalorsqu’elleentenditlepasd’unepersonneapprochant,etunevoixcalme:«Tuvasbien?»Ellelevalatêteetdevintfurieuse:«Quies-tupourêtreunhomme?!!»Tut’escachédel’autrecôté,laissantlajeunefillesefairemaltraiter?!!
FengJiayuelaregarda.Ilhabitaitdanslevoisinage,c’étaitunnoctambule,etvenaitparfoiss’entraînerlesoir.Ilavaitaussientendulebruitdelà-bas,maiselleavaitagisivitequ’iln’avaitpresquepaseuletempsderéagir.Iln’imaginaitpasqu’ellepossédaitunetelleadresse.Cethommeméritaitbiensonsort,ilavaitreçudescoupspartoutsurlecorps,maisalors?
Ilsourit.Ilyavaitdespoliciersdu110quiattendaientjustementàlaporte.
Hé,quellebienvenue.
«Pourquoitumesuis?»demanda-t-ellesansménagement.
«Pourprouverunechose.»répondit-ilcalmement,enquelquesmotsclairs.
«Qu’est-ce?»Lacuriositéd’unenovicefutfacilementéveillée.
«Quejesuisencoreunhomme.»
Ruohuirouladesyeuxversleciel.Immature,vraimentimmature!Ellevenaitdevoirlabelleattitudedespoliciers,etavaitdéjàunpeuchangéd’avissurlui.Hé,ilavaitquandmêmedel’esprit,etsonhumourn’étaitpasmalnonplus,sinoncommentaurait-onpuarriveraussiviteenparlantsanscessetoutlechemin!
Prèsdechezelle,Ruohuis’arrêtasursesgardes:«Retournecheztoi,s’ilteplaît.»L’ombredesonpèreétaitdéjàvisibleauloin,etiln’étaitpasmoinsprésentquedanssonchampvisionpériphérique:lui,quiavaitdesennemisimaginaires,étaitomnipresententouttempsetentoutlieu.
Oh,c’estcertainementlereversd’unefamillemonoparentale.
FengJiayuesemblanepascomprendre:«Quoi,tuesarrivéecheztoi?»Ruohuipritsoncourageàdeuxmains:«Frère,soisfranc,simonpèrevousvoit,ilvacertainement…»Toutétaitsous-entendu.
FengJiayuesourit,secoualatêteetniea:«Non,tuasététrèscourageuseaujourd’hui.»Ruohuifinitparavoirlasueurfroideàcausedelui.Sisonpèredécouvraitqu’elleavaitéchappéauxdevoirsdusoir,aveclamaindeferdupèreXiqu’ilavaittravailléependantdesdécennies,ellen’auraitplusrienàfairedanslavie!Elleserenditcomptetardivementqu’elleavaitdémasquéleloupenpeaudemouton,maislasituationétaitplusfortequ’elle,etduts’abaisser:«Qu’est-cequetuveuxexactement?»
Ilbaissalatêtepourlaregarder,entendantlavoixpleinedevigueuretdehardiessequiserapprochaitdeplusenplus,accompagnéed’unbruitdecraquementdesarticulations:«C’esttoi,Ruohui,pourquoirentres-tusitard?!»Onauraitditqu’ilyavaitunbruitdecraquementosseuxpartout.
Ilsouritlégèrement,lesensdusourireobscur:«Tuasaussipeur,hein?»Ilpensaitqu’elleétaitinvincible.
Onnetrouvedel’espritqu’ensituationd’urgence.Ruohuitournadesyeux,avecunesincéritéfeinte:«Frère,dimancheprochainàseptheuresdusoir,toujoursàlaporteducinéma,jevousprésentemesexcuses,çasuffit,n’est-cepas?»
FengJiayueregardasonami,quiriaitauxéclatsetétaitpresquetombéparterre,avecunairmécontent:«Attentionàl’obstructionintestinale.»LiangYiquntenditlepouce,avecunesincèreadmiration:«Fort!»
Ilseretenaitderire,maisnepouvaitpass’empêcher,c’étaitfini,ilallaitvraimentsefaireuneblessureinterne.
Tellementfort!
Ayantenfinarrêtéderire,ilréfléchitetfinitparanalyserlasituation,prenantpartiavecunsentimentcomplexe:«Hé,c’estunmoutonquientredanslagueuledutigre.»Dommagepourcettepetitefillesipureetadorable,nonseulementelleestsympathique,maissoncaractèreestaussiassezaudacieux!
FengJiayueleregardaànouveaud’unairfâché,maisdanssoncœur,ildevaitadmettrequedanscelycéeprofessionneloùtoutestrégiparlesnotes,onauraitbesoind’uneénergieconsidérablepourconvaincreles53élèvesdelaclassedesacrifierleurtempsd’étudeprécieuxpourallervoirunfilmgratuit,sansmanquerpersonne.
Maismalgréça,ellen’avaitpasderaisondeletromperunetroisièmefois,non??
LiangYiquns’inquiétaitpourrien.
FengJiayueétaittellementoccupé,avecsesétudesetsesclubs,qu’iln’avaitpasletempsdepenseràcelointainpassant.Jusqu’ausoirdelafêtedeNoël,quandilentradanslasalledesactivités,ilvitunescènesiétrangequ’ilfutstupéfaitetneputparlerpendantlongtemps:
Ungrouped’hommessetenaientencercle,avecuneadmirationdévorante,écoutantobedientémentlesordresdelapersonneaucentre.Puis,ilsvirentunepetitemainagiterrapidement,ettoutlemondesedispersacommedesoiseauxfuyantpourprendreleursplaces.Unesilhouetteminusculegrimparapidementsurletoitàl’aidedel’échelle,commesiellemarchaitdansunjardin,étenditlamainavecunbruitderoulement,etuneimmensebannièresecollaparfaitementlelongduborddutoit.
Iln’avaitpaseuletempsdeposersaquestionquandLiangYiqusnvintàtoutevitesse,serraitsamainavecuneexpressiond’admirationtotale:«Jiayue,tuesvraimentincroyable!»
CetteXiRuohui,bienqu’ellenesoitpasdouéepourlesétudes,estdouéepourlesartsmartiaux,capabledetenirtêteàtroisouquatrehommes,etsontalentpourcoordonneretconvaincrelesgensn’estpasdutoutbanal,ildépassemêmeZhaoBenshan.Ilfautquelqu’unpourreconnaîtreuntrésorcaché,etàpartirdemaintenant,je,entantquesecrétairedel’organisation,pourraisbienmeréjouirensecret!
PourquoiFengJiayuepeutêtreprésidentetmoiseulementunsimplesecrétaire?C’estladifférence!!
Ilétaitvraimenttotalementconvaincu.
«Bravo,bravo!»FengJiayueapplaudit:«Toutlemondeatravaillédur,onseretrouvecesoirpourmangerdufonduechinoise.»Toutlemonderit,siffla,etfutexcitéàl’idéedevolerunrepasauprésident.XiRuohuilevalamainimmédiatement,montrantunmanquetotaldetact:«J’aiquelquechoseàfaire.»«Qu’est-ce?»demandaLiangYiqun,quiavaitétédeplusenplusgentilavecelle,aupointqu’elleétaitpresqueeffrayée.
C’estuneblague,onvavoirlacomèteHalleypercuterlaTerre,ceuxquinelavoientpassontvraimentimbéciles.
Ruohui,quin’avaitaucuneidéedecequisepassait,réponditsanshésitation:«J’aiunamiquivient.»«Unami?»LiangYiquntournadesyeux:«Çan’arienàfaire,n’est-cepas,Jiayue?»
Quellesurpriseagréable!
«Ruohui,ya-t-ilquelquechosedesalesurmonvisage?»demandaLaoJinenchuchotant,pendantquetoutlemondedévoraitlesrouleauxdemoutondeladeuxièmevague.Pourquoitoutlemondeleregardaitavecunairdecomplotetd’admiration?Ruohuileregarda:«Peut-êtrequ’ilstrouventquetuestrèsbeau.»LaoJinlevalapoitrine:«Vraiment?»Ilsedemandaens’ennuyant:«LanourritureduNordnemeplaîtpasdutout,j’aiperduunedizainedekilos,etpourdirelavérité,c’esttoutàcausedetoi!!»
«Moi?»Ruohuieutunairsurpris,pointadudoigtsonproprenez,etunfiletd’huilechaudeluiéclaboussalenez,cequiluifitsifflerdedouleur.
LaoJinlaregardad’unairabattu,c’étaitbienelle,c’étaitbienelle!!Quiétait-cequiavaitcriédanslaclasse:«Jeveuxalleràl’UniversitédeHarbin,onditqu’ilyadesbeauxhommesparmillierslà-bas!»??Maintenant,mêmelui,quiressemblaitjadisàunemauvaiseherbe,étaitdevenugrandetbeaucommedesnouillestiréesàlamain,maiselleavaitdisparu,encherchantsanstrouver,tristeetsolitaire,etilnepouvaitmêmepastrouverquelqu’unpourjouerauxjeuxensemble.
C’estdouloureux.
Ruohuimorditsonbaguettedebois,réfléchitprudemment:«Hé,tunecomptaispastoujourssurmabourse,n’est-cepas?Tunem’aspasassezexploitépendanttroisansdelycée?Jetedéteste!!»
Paf!Quelqu’uncrachasonbreuvageparrires.Évidemment,lefilsdeLiangYiqunavaitdéjàlesoreillestenduessurtroismètresdelong,etsescôtelettesd’agneaupréféréesavaientétésacrifiéespargénérosité.LaoJinlevalatête,hésitauninstant,maisjusteuninstant,puisouvritlesyeuxgrandscommedesplatsetregardalecoinqu’iln’avaitpasremarquéjusqu’alors,excité:«Feng-Feng-Feng-»Ilneparvenaitpasàprononcerlenom,alorsilalladroitaubutdirectement:«Tuasvutoutlecinémaavecnotreclasse!!»
Maintenant,toutlemondecrachasonbreuvageparrires,saufLiangYiqun.Voirunfilmavectoutelaclasse??Toutlemonderegardalevisagelégèrementtenduduprotagoniste,etseregardamutuellement,incrédules.Alorsleprésidentavaitcettepassionspécialedeconsidérerl’argentcommedelafumée,héhéhé――!!
RuoHuitoussalégèrement:«LaoJin,onestenretard.»Commeprévu,unesecondeplustard,uncavalieraunuagedepoussières’enfuitenunéclair,etunevoixfaiblevintdeloin:«Onserattrapeplustard—»
RuoHuisoupiraprofondément.CepetitBC,aprèssixmoisàl’université,n’apasprogressédutout.Cegenredeexploitàlagloire,onpeutbienlegarderdanssoncœur,maisçavautlapeinedelevanter?Onsaitbienquedanscemonde,lespetitshommessonttoujourssoucieuxetmalaisés—
Lepetithommeestassisdansuncoin,levisagechangeantsanscessed’expression.
Unesoiréebruyante.
RuoHuiporteunsalopetteetsetientdansuncoinpourobserverlesgens,soitdansantcommedesdémons,soitenjouésetendélire.Ellesourit,sefrottantlepoignettordu.LaoJinlaregarde:«Iln’yapasquetoiauseindusyndicatétudiant.»Çavautlapeinedetravailleraussidur?RuoHuisetourneverslui,lesyeuxclairs,etditdoucement:«Jeprofitejusteduprocessus.»
LaoJinréalisesoudainqu’àcemoment,souslesfeuxdelascène,elleesttrèsétrange,trèsdifférentedeXiRuohui,quiestnormalementinsoucianteetsanssoucis.Ilréfléchituninstant,baisselatête,etditd’unevoixmaladroite,unpeugêné:«Euh…Jevousinviteàdanser.»RuoHuisecouelatête,soupirefaiblement:«LaoJin,soyezfranc,êtremonbonpote,cen’estpasunpeuinjustepourvous?»