Ruohuial’aircontrariée:«Euh…»Elleabaissélatête,honteuseetcontrariée.Onauraitpu…nepasseconnaître?
Lepublicn’apasprêtéattention,afaitquelquesblaguesetapasséàautrechose.
MaisRuohuisavaitquecen’étaitpasfini.Commeprévu,aprèsavoirdiscutédetouteslesquestionsdelarentrée,laréunionaprisfin.ProfitantdelacouverturedeZhangZhao,quin’étaitpastrèscostaudmaissuffisammentgrandpourcacherunpeu,ellevenaitdes’enfuirendouceverslasortiequandunevoixdoucecommeunchantd’oiseau,maisaussieffrayantecommeuncauchemar,aretenti:«XiRuohui,nepartezpassivite,ilyaencoredeschosespourlasoiréed’accueilàvousconfier.»
UncoupdetonnerrearésonnédanslatêtedeRuohui.Ellealevélatêterapidement,etavulesvisagesdetoutlemonde,surtoutdesfilles,avecunmélanged’envieetdejalousie,leregarddeLiangYiqunquilascrutaitavecunairmoqueur,etlevisagecalmedeceluiquiétaittoujoursassisàlatable.
ZhangZhaoal’airsurpris:«Ruohui,veux-tuquejerestepourt’aider?»Ruohuiaclignédesyeux:«Non.»Ilneferaitquegâcherleschoses,ellepensaitensecretquecelui-civoulaitprobablementsemoquerd’elle.ZhangZhaon’apascessédes’inquiéter:«Alorsje…»IlaregardéFengJiayueavecunepointedepeur,«Jevaisattendredehors.»Elleétaitlameilleureamiedequelqu’un,siquelquechoseluiarrivait,quelqu’unallaitletuer!Ruohuiajetéuncoupd’œildiscret:lescoinsdelabouchedecethommecommençaientdéjààmonterenunecourbemoqueuse,elleaeuunpeudecolère:«Jetedisquenon,vas-yd’abord!»LiangYiqunestvenuleprendreparl’épauleetl’aamenéverslasortie:«Cen’estqu’unpetittravail,tuaspeurpourtapetitecopine?»
Lapiècen’étaitplusquedeuxpersonnes.L’uneregardaitl’autre,l’autreregardaitl’une.
FengJiayuel’aobservéepensivementpendantunmoment,puisaouvertlabouchelessourcilsfroncés:«Celuidetoutàl’heure…c’esttoncopain?»Ruohuiaeuunsursaut,etafaillisefaireétoufferavecsapropresalive:«Qu…qu…qu’est-ceque?»Elleadésignélaporte:«C’estZhangZhao,moncopain?»Elleariàgorgedéployée:«ZhangZhao?Hahaha,c’esttropdrôle…»Ellearéprimésonrire,maisn’apaspus’empêcherderire:«S’ilteplaît,nedisçaqueici,nelerépètepasdehors,sinon…»Depuislelycée,Congrongn’avaitjamaisrienditàproposdesavancesdeZhangZhao,maisRuohuiétaitsûrequesiZhangZhaoosaitfaireuncoupdetête,Congrong,douceenapparencemaisforteenréalité,allaitd’abordletueravecuncouteau,puislapoursuivrepourlatuer!
Voyantsonriresansgêne,FengJiayueaaussisouri:«Vraiment?»Ruohuiaimmédiatementarrêtéderireetl’aregardéavecméfiance:«Tun’avaispasdetravailàfaire?»FengJiayueasouriànouveau:«Paspressé,ils’agitseulementdedresserlalistedescoursesetdeaideràdécorerlasalle.»Ruohuiasoupirédesoulagement,cen’étaitriendegrave,elles’estassiseenserelaxant,asortiunstylo:«Oh,commençonsalors,jevaisprendredesnotes.»
FengJiayueahaussélessourcilsavecunairmystérieux:«Jetedisaisquecen’étaitpaspressé.»Ilaensuitefixésilencieusementsonregardsurelle.Ruohuiaeulachairdepoule,lanuqueluiestdevenueglacée.FengJiayues’estlevé,estallédevantRuohuiets’estpenchélégèrementverselle.
Ruohuiaeulesyeuxgrandscommedesassiettesenvoyantsonvisageserapprocherdeplusenplus,soncœuracommencéàbattreàtoutevitesse,sansqu’ellepuisselecontrôler.
Ciel,ciel,ciel,elleestperdue!
Commeprévu,lavoixdouceetunpeumélodieusedeFengJiayuearetenti:«Cequejeveuxsavoirmaintenant,c’estquelsgainscolossauxtuasgagnésauprèsdesautres,aprèsavoireubeaurecoursàtouslestrucspourm’inviteràsortirladeuxièmeetlatroisièmefois?»
CHAPITRE2:RIVALITÉ
Deuxansavant,débutdel’été.
Aucrépuscule,FengJiayuesortaitdelaportedugymnase.Unadolescentdedix-huitans,àlasilhouetteélancée,portaitunsurvêtementbleufoncé,lesmainsdanslespoches,marchaitàsonrythme.Ilmarchaitlelongd’unerueétroite,admiraitlepaysageduparcaucentredelaville,etestarrivésanss’enrendrecompteàuncarrefour,oùilacroiséuncoupledejeunesamoureux.
Ilajetéuncoupd’œilinvolontaire:ungarçonauvisagedepoupée,encoreenfantin,et…ilaétéunpeusurpris.Silafilledecejourétaitlaplusgrossecochonnedumonde,celle-ciétaitladeuxième.Ilasuividuregardlecouplecourantensebagarrant,asourilégèrement,etunsourireradieuxestapparusubitementdanssonesprit.SonnomestXi…Ruohui,non?Iln’avaitjamaisvudefilleaussidrôle.
Ilafroncélessourcils,hum,ilsesouvenaitquecettefillel’avaitinvitéaucinéma,ilatouchésapocheparréflexe:oùétaitlebilletdecinéma?Ill’avaitprobablementjetéparlàlongtempsavant.Ilaencorefroncélessourcilsetacontinuésonchemin.
Iln’avaitpasparcouruunecourtedistancequandunevoixclairecommelechantd’unrossignolaretenti:«FengJiayue!»Ilatournélatêteparréflexe.C’étaitlafilledecejour.Elleestvenueversluilesbrasouverts,lesyeuxsouriants:«Tuesvraimentvenu!»
FengJiayuearegardéparderrièreelle,aaussitôtcomprisquelquechose,etmêmes’ilétaittoujoursconcis,àcemoment-là,ilachoisisesmotsavecprécautionpourévitertouteambiguïté:«Jenefaisaisque…»passerparlà.Ruohuiaclignédesyeux,sanss’enoffusquer:«Ah,tuavaisautrechoseàfaire?»Pouruneraisoninconnue,faceàcesourireradieuxetsansgêne,FengJiayueahésitéuninstant.Ruohuiacontinuédesourireàpleinesdents:«Cen’estrien,situasquelquechoseàfaire,vas-y,jenetegênepas.»Elleamêmeagitésapetitemaindoduedemanièredésordonnée.
Ah,c’estàtourderôledeFengJiayued’êtresurpris.
Troisjoursdevoyagegratuit,ohyeh–
Unmoisdedéjeunergratuit,ohyeh–yeh–yeh–
UnmoisetdemidejeuPSgratuit,ohyeh–yeh–yeh–yeh–
Exactement,auxyeuxdeXiRuohui,FengJiayueétaituncanardsavoureux,grasetcroustillant,ettouscesavantagesluiavaientétégénéreusementoffertsparcecanard.Quiauraitcruquececanardétaittoujoursdansunepositiondevendeurdansl’école!C’estpourquoi,avantlaveilledelafêtedespoissonsd’avril,quelqu’undelaclasse,quin’avaitrienàfaire,apariéavecelle,l’unedesplustémérairesdel’école:sielleparvenaitàinviterFengJiayue,mêmeseulementàlefaireapparaîtredevantlaporteducinéma,ellegagneraitlepari.Aprèstout,c’étaitquelquechosed’inexistantjusqu’àprésent!Audébut,cen’étaitqu’unpetitjeuentrequelquesamis,maisàmesurequeplusdepersonnesenontprisconnaissance,deplusenplusontparticipé,etfinalement,touslesélèvesdelaclasseontrejointlepari.
Onsaitcequec’estqued’êtreprisentredeuxfeux?
Maismaintenant,hahaha,mêmeparhasard,elleavaitgagné!C’estpourquoiRuohuin’apasattenduuneseconde,estsortiedel’ombreetatirélechefdeclasse,représentantlesgarçons,etCongrong,représentantlesfilles.
«Vousavezperdu!!»Lapetitevictoiren’avaitpasapprislamodération,etelleétaitentraindesevanteràgorgedéployée.Lechefdeclasselaregardait,levisageabattu.Onpeutchevalgaloper,onpeutdormirdebout.Onn’avaitpasimaginéquecettegarçon-manqueparviendraitàinviterleprincecharmantdel’école.Silecielétaitaussidéraisonnable,iln’auraitjamaislachanced’épouserlabellefilledesesrêves.
Lapetitevictoireacontinuédetirerlalangue:«Tch,pariercontremoi,c’estlamortcertaine,tusais?»ElleparlaitcommelemaîtreShan.Soudain,ellearemarquéquelevisagedeCongrongsetordait,etqu’elleluifaisaitdessignesdelamainaveclesyeuxquitremblaient.Ruohuiaeul’airdédaigneux:«Congrong,tuasperdulatête?!»Unevoixdoucearetentiderrièreelle:«Oh,qu’est-cequevousavezperdutouslesdeux?»Ruohuiaavalésasalivesanss’enrendrecompte:«Beaucoupdechoses!»Euh,fallait-ilraconteruneparune?Elleaaussitôtfermélabouche.Non,cettevoixluisemblaittrès,trèsétrange,elleavaitl’airsiinquiétante.
Elleafaitdemi-tour,etFengJiayuesetenaitderrièreelle,laregardantavecfroidure.
Mêmesilesrécompensesluisontparvenuesuneparune,elleavaitdepuislorsuneséquelle.Désormais,ellecontournaitsystématiquementlesgarçonsd’environ1m80,assezbeauxpourpasser,portantdesvêtementsclairs.Heureusement,peudetempsaprès,FengJiayueagradué,etRuohuiaenfinpurespireràpleinpoumons.
Maislorsdelacérémoniederemisedesdiplômes,aprèsqueFengJiayueaitprislaparoleentantquemeilleurétudiantdiplômé,quandilestdescendudelascène,Ruohui,assisedanslasalle,avuunejeunefilleauxcheveuxlongs,douceetbelle,quiressemblaitàunpersonnaged’unromandeQiongyao,luitendreunebouteilled’eauminéraleavecunsourire,etill’aprisesanshésitation.
Congrongs’estapprochéeenmurmurmant:«Ruohui,tuasvu?»Ruohuiavaitl’airperplexe:«Voirquoi?»Congrongluiapointédudoigt:«Cettebellefille,onnelaconnaîtpas,onnesaitpasd’oùellevient.»Ruohuin’afaitquejeteruncoupd’œilsuperficiel,etacontinuédelire«GhostRider»àviveallure.
Onplaisante,lapatronnedumagasindel’autrecôtédelarueétaitradineetnesupportaitpaslemoindreretard,ondevaitpayerunyuandeplusparjourderetard.
Etpuis,cecanardétaitbien,maiselleétaitvégétarienne.
Laviedudeuxièmelycéeacommencé.
PourRuohui,quiétaittoujoursparesseuse,lecheminétaitseméd’épines.Sonpère,quivoulaitlavoirréussir,luiaretirésesromans,coupésonaccèsàinternet,etl’aobligée,quinedormaitpasàl’école,d’assisterlaséancedetravaildusoiràl’école.Pourempêchersafilledefuirpourjouerauxjeuxvidéocommed’habitude,sonpèrevenaitlachercheràdixheuresprécisestouslessoirs.
Mêmeleplusparfaitdesplansaundéfaut.Àhuitheuresdusoir,Ruohui,auxyeuxvifs,avulecorpsdodududirecteurdesétudestournerlecoindelarue,etaaussitôtcouruversungarçondodu:«LaoJin–»LaoJinalevélatête:«Jesuisoccupé,vatefairevoirailleurs,attendsquejefinisseceproblème!»Ruohuiatournésesyeux:«Jet’inviteàmanger!»Enunéclair,elleaeulevertige,etLaoJinl’avaittiréeparlamainverslaporte:«Pourquoinel’as-tupasditplustôt!!»Ruohuiasoupiré:«Jetedemande,aumoinsfaissemblantd’êtreréservé!»
Aprèsunebatailleacharnée,ilétaitdéjàplusdedixheuresquandilssontsortisdelasalledejeux,etilsn’avaientpasencoreeuleurplein.Ilsontregardél’heureetontréaliséqu’ilétaittard,LaoJinahésité:«Ruohui,onvadansdesdirectionsopposéesenmétro,qu’est-cequ’onfait?»Ruohuiafaitunsignedelamain:«Bonvoyage,nemeremerciepas.»
Ellevenaitdemettresonbilletdansletourniquetquandelleasoudainementréalisé:c’estfini!Sonsacàdosétaitperdu!Sonpèretravaillaittardetrentraittard,maisilétaitdouécommeunagentsecret,mêmesic’étaitau-dessusdesescapacités,ilsuffisaitpourcontrerunenovicecommeelle!Ellen’apaseuletempsderegretterlesdeuxyuensquiavaientvolésesbillets,etacouruàtoutevitesseverslecheminderetour.
Ellearécupérésonsac,etamarchélelongdupetitcheminraccourciqu’elledevaitemprunter.Àcôtéduchemin,ilyavaitunepetitemarepeuprofonde.Ellerépétaitàvoixhauteunephrasemodifiée:«L’ombreduprunelliers’étendsurl’eauclaire,l’odeursubtileplanedanslanuitprofonde.»Soudain,unpetitbruitaretenti:«Ausecours–»Elleaeulachairdepoule,cen’étaitpasun…fantôme!!Elleétaitsurlepointdecouriràtoutevitessequandelleaclairemententendulepetitcrideunefilleetunevoixmasculinebasseetmenaçante:«Tais-toi!!»
Presquesurleinstant,sansavoirletempsderéfléchir,elleaosécourirverseux:«Qu’est-cequetufais?!!»Sesyeuxperçants,aussibonsqueceuxd’unhumain,avaientdéjàvuclairementqu’unhomme,profitantducalmetardifdel’école,pressaitunejeunefillecontrelesolpourl’agresser.Cethommemaigreetratinéad’abordeupeur,maisquandilavuqu’iln’yavaitqu’unepetitefille,ilareprendsoncourage,s’estlevéavecunsourireméchantetallaitlasaisir:«Net’inquiètepas,bébé,c’estbientôttontour–»
Unclaquementsec,ilareçuunegifleforte.Ilaeuunecolèrenoireets’estlevéd’unbond,avançantversellepasàpas.Ruohuiajetésonsacàdos,acrachépardégoût,etsansdireunmot,s’estjetéesurluietluiadonnéuneautregifleforte,puisl’abattuavectroisouquatrecoupsdepoing,l’ayantdirectementassomméparterre.Mince,personnen’aledroitdel’appelerbébé,saufmonpère!Cefilsdeputemériteunebonneraclée!!Elleavaittravaillélethai-boxependantlongtempssansjamaisavoireul’occasiondes’enservir,maislacolèrel’apriseparsurprise,etelleaeuuneperformanceexceptionnelle.Elleasoupiréensecret,commençantàsevanterdesoi-même.
L’hommeavuquelasituationluiétaitdéfavorable,asaisiuneoccasionetafuicommeunchienenfuie.
Ruohuiaaidélajeunefilleeffrayéeàselever,aramassésonsacàdos,etaentenduquelqu’unapprocherd’elle.Unevoixdoucearetenti:«Tuvasbien?»Ellealevélatête,etaeuunecolèrefurieuse:«Quidiablees-tu?!!»Secacherdecôtéetlaisserlajeunefillesefaireagresser?!!
FengJiayuelaregardait.Ilhabitaitprèsdelà,etétaitunnoctambule,venantparfoiss’entraînerlesoir.Ilavaitaussientendulebruit,maiselleavaitagisivitequ’iln’avaitpaseuletempsderéagir.Iln’avaitpasimaginéqu’elleavaitunetellehabileté.Cethommeméritaitbiencequ’ilavaitreçu,battudepartout,etpuis?
Ilasouri.Ilyavaitdespoliciersàlaportequiattendaientdepuislongtemps.
Pfiou,c’étaitunaccueilbiensympathique.
"Pourquoitumesuis?"demanda-t-ilsansménagement.
«Jeveuxprouverunechose.»répondit-illentementetconcisément.
«Quoiexactement?»Lacuriositédunovicefutaussitôtéveillée.
«Quejesuisencoreunhomme.»
RuoHuirouladesyeuxversleciel.Tellementpuéril!Elleavaitdéjàadmirélabellealluredupolicier,etavaitfiniparleconsidérersousunautrejour.Hmm,ilavaitpasmaldecerveau,envérité.Etenplus,ilavaituncertainhumour,sinoncommentaurait-onpuarriveraussiviteaprèsavoirbavardétoutlechemin?
Prèsdechezelle,RuoHuis’arrêtasursesgardes:«Veuillezvousretourner.»L’ombredesonpèreétaitdéjàvisibleauloin,etiln’étaitpasmoinsprésentquelalumièrepériphérique:dansunefamillemonoparentale,lepèreétaitomnipresentàtoutmoment,entoutlieu.
Oh,c’estbienlaconséquenced’avoirgrandisanspèreoumère.
FengJiayuesemblaitnepascomprendre:«Comment?Tuesarrivéecheztoi?»RuoHuipritsoncourageàdeuxmains:«Grand-père,soyezfranc,monpèrevousverraetilvasûrement...»Toutétaitsous-entendu,rienbesoindediredeplus.
FengJiayuesourit,secoualatêteetdémentit:«Non,tuasététrèscourageuseaujourd’hui.»RuoHuifinitparavoirlasueurfroideàcausedelui.Sisonpèreapprenaitqu’elleavaitfuilesétudes,avecsesmainsdeferforgéespendantdesdécennies,iln’auraitplusrienàfairedanslavie!Elleréalisatroptardqu’elleavaitdécouvertlavraienaturedeceloupenpeaudemouton,maislasituationl’emportaitsurelle,etelledutbaisserlatête:«Qu’est-cequetuveuxexactement?»