Ilsourit.Ilyavaitdespoliciersdu110quiattendaientjustementàlaporte.*Pfiou*,c’estvraimentunebienvenuedistinguée.
«Tumesuispourquoi?»demanda-t-ellesansménagement.
«Pourprouverunechose.»répondit-ilcalmementetenpeudemots.
«Qu’est-cedonc?»Lacuriositédelanoviceaétéfacilementéveillée.
«Quejesuisencoreunhomme.»
RuoHuirouladesyeuxversleciel.Immature,vraimentimmature!Ellevenaitdevoirlabellealluredespoliciers,etavaitdéjàunpeuchangéd’avissurlui.*Pfiou*,ilaquandmêmedelatête,non?Etenplus,ilaunhumourpassimal,sinoncommentaurait-onpuarriveraussiviteendiscutantensemblependanttoutcechemin!
Prèsdechezelle,RuoHuis’arrêtasursesgardes:«S’ilvousplaît,retournezchezvous.»L’ombredesonpèreétaitdéjàvisibleauloin,maisilétaitomniprésenttoutaussibienquedanssonchamppériphérique:elleavaitquatreennemisimaginaires,etluiétaitprésentàchaqueinstant,partout.
Oh,c’estcertainementlereversd’unefamillemonoparentale.
FengJayuesemblaitnepascomprendre:«Comment?Tuesarrivéecheztoi?»RuoHuipritsoncourageàdeuxmains:«Frère,soyezfranc,simonpèrevousvoit,ilvacertainement…»Toutétaitsous-entendu,sous-entendu.
FengJayuesourit,secoualatêteetdémentit:«Non,tuasététrèscourageuseaujourd’hui.»RuoHuifutfinalementcontraintedetranspirerdepeur:sisonpèresentaitqu’elleavaitfuisesdevoirsdusoir,aveclamaindeferduprofesseurXi,qu’elles’étaitentraînéependantdesdécennies,ellen’auraitplusrienàfairedanslavie!Elleréalisatroptardqu’elleavaitdécouvertlafacecachéedeceloupenpeaudemouton,maislasituationétaitplusfortequ’elle,etelleduts’abaisser:«Qu’est-cequetuveuxexactement?»
Ilbaissalatêtepourlaregarder,etenécoutantlavoixpleinedevigueuretdecouragequis’approchaitdeplusenplus,avecunbruitdecraquementarticulaire:«Es-tulà,RuoHui?Pourquoirentres-tusitard?!»Onauraitcruentendreunbruitdecraquementosseux.
Ilsouritlégèrement,d’unsensambigu:«Tuasaussipeur,finalement.»Ilpensaitqu’elleétaitinsensibleàtout.
Onn’esthabileenmatièred’ingéniositéquedanslesmomentsdepanique.RuoHuiclignadesyeux,avecunesincéritéfeinte:«Frère,dimancheprochain,àseptheuresdusoir,toujoursdevantcecinéma,jevousprésentermesexcuses,çasuffit,non?»
FengJayuejetaunregardmoroseàsonamiquiriaitauxéclatsetétaitpresquesurlepointdes’effondrerparterre:«Attentionàl’occlusionintestinale.»LiangYiqunlevasonpouceetditsincèrement:«T’esfort!»
Ilseretintplusieursfoismaisneputs’empêcherderire,bonsang,ilallaitvraimentsefaireuneinternalitéàforcederetenirsesrires.
Tellementfort!
Aprèss’êtreenfincalmé,ilréfléchitetfinitparanalyserlasituation,pritpositionavecunsentimentdeperplexitéinfini:«Oh,lemoutonentredanslagueuledutigre.»Dommagepourcettepetitefillesipureetadorable,nonseulementelleestsympathiqueàregarder,maissoncaractèreestaussitellementfort!
FengJayueluijetaànouveauunregardmorose,maisaufonddelui-même,ildevaitadmettrequedanscelycéeprioritairesextrêmementsévèresouslacoupedesnotes,pouvoirconvaincreles53camaradesdesaclassedesacrifierleurprécieuxtempsd’étudepourallertousvoirunfilmenpiratage,sansunecertaineénergie,c’estvraimentimpossible.
Maismêmesic’estlecas,ellen’apasderaisondeleduperunetroisièmefois,non??
LiangYiquns’inquiétaitpourrien.
FengJayueétaittellementoccupé,avecsesétudes,sesclubsettoutessortesdetrucs,iln’avaitqu’àdiredesmots,iln’avaitpasletempsdepenseràcettelointainepersonne.C’estpourquoi,lorsdusoirdeNoël,quandilentradanslasalledesfêtesetvitcettescèneétrange,ilfutstupéfaitetneputparlerpendantpresqueuninstant―
Ungrouped’hommesadultessetenaientencercle,avecuneadmirationinfinie,écoutantobedientémentlesordresdelapersonneaucentre.Puis,onvitunepetitemainagiter,ettoutlemondesedispersapouralleràleurposte.Unesilhouetteminusculegrimparapidementsurletoitparl’échelle,commesiellesepromenaitdansunjardin,étenditlamainavecun*chacalaca*etunegrandebannièrecollaparfaitementlelongdubord.
Iln’avaitpaseuletempsdeposersaquestion,LiangYiqunétaitdéjàvenuàviveallure,luiserrantlamainavecuneexpressiondeadmiration:«Jayue,tuesvraimentungénie!»
CetteXiRuoHui,bienqu’ellenesoitpasdouéepourlesétudes,estdouéepourlesartsmartiaux,ellevauttroisoucinqhommesadultes,etsescompétencesencoordinationetenpersuasionnesontpasbanales,elledépassemêmeZhaoBenshan.Ilfautquelqu’unpourreconnaîtreuntrésorcaché,etdorénavant,cetruc-ci,cetruc-là,je,entantquesecrétairedel’organisation,pourraibienmeréjouirensecret!
PourquoiFengJayuepeutêtreprésidentetmoiseulementunsecrétairesubalterne,c’estladifférence!
Ilétaitvraimenttotalementconvaincu.
«Clap,clap,clap―»FengJayueapplaudit:«Vousavezbientravaillé,onseretrouvecesoirpourmangerdufonduechinoise.»Toutlemonderit,siffla,etfutextrêmementexcitédepouvoirfairepayerleprésident.RuoHuilevalamainvite,avecunmanquedetactflagrant:«J’aideschosesàfaire.»«Quelleschoses?»demandaLiangYiqunenpremier,quiavaitétédeplusenplusgentilavecellerécemment,aupointqu’elleétaitpresqueeffrayée.
C’estuneblague,lacomètedeHalleyheurtelaTerre,ceuxquinelavoientpassontvraimentdesimbéciles.
RuoHuin’ensavaitrienetréponditnaturellement:«J’aiunamiquivient.»«Unami?»LiangYiquntournadesyeux:«Çan’arienàchanger,non,Jayue?»
C’étaitunesurpriseextrême!
«RuoHui,ya-t-ilquelquechosedesalesurmonvisage?»Pendantquetoutlemondedévoraitlestranchesdemoutondeladeuxièmevague,LaoJindemandaensecret.Pourquoitoutlemondeleregardaitavecunaircompliceetadmiratif?RuoHuileregarda:«Peut-êtrequ’ilstrouventquetuestrèsbeau.»LaoJinpoitrina:«Vraiment?»Ilpensaitavecangoisse:«LanourritureduNordnemeplaîtpasdutout,j’aiperduunedizainedekilos,etpourdirelavérité,c’esttoutetafaute,c’esttoutetafaute!!»
«Moi?»RuoHuieutunpeudesurpriseetdésignasonvisageavecsesbaguettes,enrenversantparaccidentunegoutted’huilechaudesursonnez,cequilafitsifflerdedouleur.
LaoJinlaregardad’unairabattu,c’étaitbienelle,c’étaitbienelle,c’étaitelle!!Quic’étaitquiavaitcriédanslaclasse:«Jeveuxalleràl’UniversitépolytechniquedeHarbin,onditqu’ilyadesmilliersdebeauxgarslà-bas―»??Enunclind’œil,mêmelui,quiressemblaitautrefoisàunemauvaiseherbe,estdevenugrandetbeaucommeunspaghetti,maiselleadisparu,ellecherchait,seule,tristesse,tristesseettristesse,etellenetrouvaitmêmepersonnepourjoueràdesjeuxvidéoavecelle.
C’estdouloureux.
RuoHuimorditsesbaguettes,réfléchitprudemment:«Hé,tunecomptaispastoujourspillermonportefeuille,non?Tun’aspasfinidenousexploiterpendanttroisansdelycée?Jetedéteste!»
*Paf!*Quelqu’unacrachésonbreuvageparrire.Évidemment,lesoreillesdugrandLiangYiqunavaientdéjàététenduessurtroismètresdelong,etsonagneaurôtipréféréavaitétésacrifiégénéreusement.LaoJinlevalatête,hésitauninstant,maisaprèsuninstant,ileutlesyeuxécarquillésetregardadanslecoinqu’iln’avaitpasremarquéjusqu’alors,excité:«Feng-Feng-Feng-»Ilneparvenaitpasàprononcerlenom,alorsilalladroitaubut:«Tuasfaitvoirunfilmàtoutenotreclasse!!»
Cettefois,àl’exceptiondeLiangYiqun,toutlemondecrachasonbreuvageparrire.Unfilm?Toutelaclasse??Toutlemonderegardalevisagelégèrementcontractéduprotagoniste,interditsetincrédules.Ils’avéraitquelepatronavaitcettepassionparticulièredetraiterl’argentcommedufumier,*waouh-waouh-waouh*―!!
RuoHuitoussafort:«LaoJin,onparleraplustard,d’accord?»Commeprévu,unesecondeplustard,uncavalierennuagedepoussières’enfuitàtoutevitesse,etunevoixindistinctevintdeloin:«Onseretrouveplustard―»
RuoHuisoufflaprofondément.Petitcochoncochon,aprèssixmoisàl’université,iln’apasprogressédutout.Cegenredeprouesse?Onpeutlagarderdanssoncoin,çavautlapeinedelavanter?Ilfautsavoirquedanscemonde,lespetitshommessonttoujourstourmentésparleurssoucis―
Unpetithommeétaitassisdanslecoin,avecuneexpressionchangeante.
Legalabruyant.
RuoHuiportaitunsalopetteetsetenaitdanslecoin,regardanttoutlemonde,soitdansercommedesdémons,soits’amuseretsauterdejoie.Ellesourit,etsefrottasonpoignettordu.LaoJinlaregarda:«Iln’yapasquetoiaubureaudusyndicatétudiant.»Vaut-illapeinedetravailleraussidur?RuoHuisetournaverslui,sesyeuxclairs,etditcalmement:«Jeprofitejusteduprocessus.»
LaoJinremarquasoudainqu’àcemoment,souslesprojecteurs,elleétaittrèsétrange,trèsdifférentedelaXiRuoHuiinsouciantequ’elleétaitd’habitude.Ilréfléchit,baissalatête,etditd’unevoixmaladroite,unpeugêné:«Euh…Jevousinviteàdanser.»RuoHuisecoualatête,soupiravaguement:«LaoJin,soyezfranc,êtremonbonpote,çanetedéçoitpas?»
LaoJinfutabasourdi.
Soudain,ungrandballonenpapieraétélancédevantelle.LiangYiquncriadeloin:«Ruohui,ilmanqueunepersonnepourlejeu,viens!»
C'étaitunjeusimple:sixtabouretspourseptpersonnes.Lesgens,hommesetfemmes,faisaientletourenchantant«Deuxtigres,deuxtigres,courentvite,courentvite»,etletempodelabatterietenuparLiangYiqunservaitdesignal.Quandlabatteries'arrêtait,c'étaitlabataille,etlecycleserépétait.
Ruohuiétaitdistraite,maisparhasard,ellegagnaitàchaquefois.Àlafin,ilnerestaitplusqu'elle,FengJiayueetununiquetabouret.Elleleregarda,etillaregardaitenretour.Sonregardétaitcalme,avecunetouchedeprovocation.Deplusenplusdegensserassemblèrent.Letempodelabatterieacommencé,etLiangYiqunsemblaprisd'unenthousiasme,frappantlabatterieavecunefluiditéquines'arrêtaitplus.Ruohuiseconcentraàtoutjamais,sansrelâche,etdelasueurcommençaàcoulersursonfront.Soudain,elleentenditunevoixdouce:«Cettefille,est-ellevraimentdécédée?»
Ruohuifutsurprise,labatteries'arrêta,etunesilhouettes'assitimmédiatement,leslèvrestorduesenunsourire.
Bon,XiRuohui,onestmêmemaintenant.
CHAPITRE3Prends-moienpasse
Cettefille,est-ellevraimentdécédée?
Danslecafé,Ruohuis'assit:«LaoJin,tutesouviensd'Aruan?Cettefilleauxyeuxclairsetauxdentsblanches,belleetexceptionnelle.»LaoJinréfléchit,puisditavecdésinvolture:«Jemesouviens,jeluiaimêmepasséunmotàl'époque.»
Ruohuifutsansvoix,puisaprèsunmoment:«...LaoJin,tudis,ellevabienmaintenant?»
LaoJinécarquillalesyeux:«Elle?Ellen'estpasdéjà...»
Ruohuibaissalatête,levisageabattu:«Retourne-toivite,lave-toietdors.»Ilsn'avaientpasl'airdevenirdelamêmeplanète.
Nonloin,deuxpersonnessirotaientégalementducafé.
FengJiayueregardaitcettesilhouetteminceetpetite,vuesouslalumièredouce.Elleportaittoujoursunsalopettedetravail,etiln'avaitjamaisvuunefillecommeça.Sesyeux,souslafrangedroite,étaientpourlaplupartàdemi-closcommed'habitude,etlamainquisoutenaitsajoue:safoulureavait-elleguériunpeu?Iln'avaitjamaisvuunefilleaussidévouéeetattentiveàdeschosesqu'ellepouvaitparfaitementignorer.Pourcettesoirée,ellesortaittôtetrentraittardtouslesjours,escaladantdesescaliers,fabriquantdespanneaux,rédigeantdestextes,nettoyantetfaisantlescourses.Elleprenaitenchargetouteslestâchessales,lourdesetépuisantesquelesautresrefusaient.Pourêtrehonnête,ellen'étaitqu'unerecrue,pasmêmeunresponsable,etn'avaitabsolumentrienàygagner.Pourtant,ilvoyaittoujourssondosmincemaispleinedevitalité,sesmainsquitravaillaientsansrelâche,sonregardconcentré.
Ayantvubeaucoupdesubalternesàlafoiscompétentsetpleinsderuses,ilneparvenaitpasàcomprendrecettefillequiétaitàlafoisstupideetheureused'elle-même.
Ilyaquelquesjours,ilpassadevantlebureaudusyndicatétudiantetlavit,apparemmentépuisée,s'endormirsurlatable.Ilentra,etvitunpapiercollésursondos,avecdeuxlignesécritesdetravers:
Cettepersonneestmorte.
Nepasdérangerpourdesaffaires,brûlerdel'argentpourlesaffairessansimportance,merci.
Ilfutaussitôtsansvoix.
Ilavaitpresquevulesourireespièglesursonvisage,cachésoussonbras,quiétaitabsolumentéveillé.
Cesdernierstemps,ildécouvraitdeplusenplusqu'ilavaiteudelachancedenesefaireavoirquetroisfois,etqu'ildevraitbrûlerdel'argenttouslesjours,carilyavaittellementdegensbizarresautourd'elle.CecertainZhangZhao,qu'elleavaitdérangéàplusieursreprisessanss'enrendrecompte,semblaitytrouversoncompte.
Ilnesavaitpasquequelqu'unavaithonteusementutilisél'empereurpourcommanderlesseigneurs.
Justemaintenant,deboutaubord,ilavaitégalemententenducettevoix,trèsdifférentedesescrisetdesesbavardageshabituels:
«Jeprofitejusteduprocessus.»
Ileutunsursaut,etàprésent,leprofildesévénementscommençaitàsedessiner,etilétaitplutôt...
LiangYiqunregardaavecintérêtenpointantdumentonlesdeuxpersonnesquiparlaientauhasardnonloin:«Jiayue,tuvoissicegarçonpeutattrapernotreprécieusepetiteXi?»Ils'étaitdéjàassisconfortablementlà-basetavaitbutroisgrandscafés,cequin'auraitpasétépossibled'habitude!
Qu'est-cequicoûtelepluscherauXXIesiècle?Lestalents!
FengJiayueétaitentraindeboireuncaféquandiléternuaparaccident.LiangYiqunsedétournaavecdégoût,puiscriad'untonsecetclairversnonloin:«Ruohui,vienst'asseoirauprèsdetonfrèreLiang!»
Choseingrate!!
Ruohuiregardacesdeuxsilhouettesquis'éloignaientlesbrascroisésl'unsurl'autre,lespoingsserrés.NND,unnouveaujeusuffitàlefairefrissonnerdeplaisir.Ellesetournaverscettepersonne,etillaregardaitenretour.
Enréalité,beaucoupdegenspassaientetrepassaientautourd'elle,etdesfeuxd'artificescintillaientauloin,maisellenesemblaitvoirqu'unepaired'yeuxprofondsetbrillantsdanslanuit.
IltenaitunjouetenpelucheQQ,larécompensetentantequ'elleavaitperduequandelleesttombéeparterre.Elledétournaleregarddurement.Cesoir,elleallaitchangersasignatureQQ,vraiment!
Maisparquoilaremplacer?Dansl'agonie...enméditation...hm...«JeneveuxpasdeQQ,jeveuxuneCadillac――»
Soudain,unemaingéantevints'étendre:«Jeteladonne.»Ruohuifutsurprise,etcequilarenditencoreplusinquiète,c'étaitqu'ilavaitunpetitsourireauxlèvres.
Serait-ilsigentil?Ellelevalatête,lalunesemblaitpleine.
Attention,attention,leloupsetransforme!
Elleagitalamainvivement,lesyeuxécarquillés:«Non,non,non!»
Tss,quelregardétrange?
Unevoixunpeuimpatiente:«Pourquoiparles-tutrop?Prends-lasionteladonne.»
Lapersonneencolèresetournaets'enalla.
ACT1Lacantine
«Ruohui―»Ruohuilevalatêtedesondélicieuxcoudecanard,etunvisageespièglesepenchaverselle:«J'aientendudirequeFengJiayueesttonnouveaupetitami?»
Ruohuicrachadirectementsoncafé.
ZhangZhao,quimangeaitensilenceàcôté,frapparapidementsondos:«Tuvasbien?Tuvasbien?Ya-t-ilquelquechose?Hein?»
ACT2Surlaroute
LiangYiqunfrappadesmainspourl'appeler,etlaflattacommeunchiot,àlafoisparcontrainteetparséduction:«Parle-moi,commentes-tudevenueamoureusedeJiayue?»Ilréfléchituninstant:«Cettesoirée-là?Wow,regardecetteefficacité,jesavaisqueJiayuen'étaitpasunhommeordinaire!»Ildemandaavecbeaucoupdepréoccupation:«Ilnet'apasexploitétonétatdeconfusionpourtemaltraiter,teforcerouteséduire?»Iltouchasonmenton,avecunegrandeambiguïté:«Euh,ya-t-ileu...descomportementsindécentsenverstoi?»
Ruohuid'abordétaitconfuse,puisfutterrifiée,etsecoualatêteàoutrance,aupointquesoncouallaitsecasser.
LiangYiqunsoupiraensedégageantd'unpoids,ilregardalevisagedeRuohui,quisemblaitintelligent,etsedemandasiilfallaitluiraconterlatristehistoiredetristessedupatron:avoirétélarguébrutalement,aussitristequepossible.
Bon,cettepetiteXi,mêmesielleespiègleetnégligente,àcetâge,lespetitesfillessontdifficiles,ilnefallaitpassemettresurlapointedespieds.
Alors,ilétenditlamain,avecunegrandesatisfaction:«Mercid'avoiréliminéunfléaupourlepeuple.»
Ruohuicrachaànouveau.
Chapitre3Centredesassociationsétudiantes
«QuandleprésidentFengvaarriver?»demandatimidementlapetitefilleàtresses.
RuoHuiclignadesyeux:Leprésidentdenotrepaysnes’appellepasFeng!Aprèsunbonmoment,elleréalisacequ’ilsepassait,etclignaànouveaudesyeux:Pourquoimedemande-t-ilça?Quelsrapportsavons-nous?
Soudain,unevoixs’interposa:«Jeneletrouvepasnonplus,savez-vousoùilest?»RuoHuisetournaetvitunvisagecalmeetréservéqu’elleavaitconnuilyadeuxans.
ZhengSixuan,labeautédudépartementdesarts.
RuoHuifaisaitlagueule:«Jenesaispas.»S’ilensavaitquelquechose,ceseraitunmiracle.