un mètre
Auteur:Anonyme
Catégories:Amour urbain
Cethiverestparticulièrementfroid.Sijepouvais,jepréféreraisresterauchauddansmonlitplutôtquedesortir.Jedétesteavoirfroid:peuimportelenombredevêtementsquejeporte,jeaitoujoursfroid.Maisjedoisforcémentsortirparcetempsglacé,parcequejedoisallertravailler.J’aimeraisaussiquemonusinefermepourlesvacancesd’hiveretd’été,commeàl’école.Danscecas,j’aimeraisencoreplusmontravailetjeseraisplusenthousiasteetmotivé.Enréalité,c’estimpossible,toutçan’existequedansmesrêveries.Dèsquejerecevraimonsalairecemois-ci,j’achèteraiunmeilleurmanteaudeduvetpourmongrand-pèreetdeschaussuresderandonnéepourDongdong.Lesenfantsabîmentleurschaussurestropvite:ilfautenacheterdesnouvellestouslesdeuxoutroismois.
Jesuisentréeàtoutevitessedanslebus:sij’avaisratécelui-ci,ilfaudraitattendrelesuivant.Pourquoicemauditbusest-iltoujoursaussibondé?Monsecondsouhaitestquelesbusaienttoujoursdesplaceslibresetqu’iln’yaitjamaisdebouchonssurlaroute.
À8h20,jesuisprêteàentrerdansl’usineetjefaismonpointage.Jesuistrèssatisfait:jesuistoujoursenretard,j’aiuntrèsbonsensdel’horlogerie.L’retardn’estpasunebonnehabitude,etcommejen’aipascettemauvaisehabitude,monbonusestpresquecompletchaquemois.C’estbien,jetravaillevraimentdur.
À8h25,jepénètredanslesvestiairesfémininspourchangerdetenuedetravail.Onappelleçaunetenuedetravail,maiscen’estenréalitéqu’ungrandtablierbleu:toutlemondedoitenporterundansl’usine.Unefoisletablierbleuenfilé,jesuspendslerubanàmesurerencuirdansmapocheautourdemoncou.Jetouchemapochedeveste:heureusement,monstyloetautresobjetssontbienaccrochésdessus,etmesdeuxpocheslatéralescontiennentdespetitesboîtesàcouture,descraiesetautresaffaires.Jevérifietoujoursmonéquipementcompletavantd’entrerdansl’atelier:c’estaussiunebonnehabitude.
Jem’assiedsàmaplacehabituelleetjecommencemajournéedetravail.
Effectivement,jesuisuneouvrièredeconfection.Demesdébutsmaladroitsàmescompétencesactuellespointues,leprixàpayeraétéderecevoirdepetitesampoulesetdestrousd’aiguillesurmesmains.C’estunbontravail,aumoinsjen’aipasbesoind’acheterdesvêtements.Ilmesuffitd’acheterunmagazinedemode,dechoisirlemodèlequimeplaîtetdelecoudremoi-même.Commelesrobesd’été,lespetitesvestesetlespetitesjupesdroites,jelesfaistoutesmoi-même.Certainescréationsdemodesontdifficilesàreproduireàcausedeleurtissu:j’apportelemagazineouledessindumodèleàl’usinepourdemanderconseilauxanciensartisansouauxjeunesstylistesdel’établissement.
Mongrand-pèreétaittailleur:avantlalibération,ilaapprisàfairelescostumesZhongshanauprèsd’unmaître.Soussoninfluence,j’aiaimédèsmonenfanceregarderluicoudredesvêtementsetdessinerdebeauxmodèles.Àl’origine,jevoulaispasserl’examend’entréeàl’écoledemode,maismalheureusementmesrésultatsn’étaientpastrèsbonsetlesfraisdescolaritéétaienttropchers.Avantsaretraite,mongrand-pèreétaitunartisanréputédanssonusine.Aprèsmesétudes,ilafaitappelàdesconnaissancespourmetrouverunpostedanscetétablissement.Bienquemongrand-pèreaitprissaretraitedepuisdenombreusesannées,beaucoupdegensluidoiventquelquechose.Etjetravailleaussidur:j’apprendsvitetoutcequemonmaîtrem’enseigne.
Cequimerendleplusheureux,c’estquesijetrouveuntissuquimeplaîtàl’usine,jepeuxl’acheterauprixleplusbasquisoit.Parfois,monmaîtremeconfectionneunensembletoutseulpendantsontempslibre.Quandjeleporte,çan’arienàenvieràunecréationArmani.
J’aimaintenantdeuxemplois:l’unestdetravaillerdansl’usinedeconfectionlejour.L’autre,c’estquelesjoursderepos,jefaisdesvêtementspourlesvoisinspourcomplétermesrevenus.Ladernièrefois,j’aifaituncostumedeCOSPLAYpourlapetitefilledudessousdel’immeuble:j’airécupérédesborduresendentellequelesautresn’ontplusutiliséesàl’usine.Encollantcespetitsmorceauxdedentellesurleborddelajupe,çadonnaituncharmeunique.DommagequeDongdongsoitungarçon:sic’étaitunefille,jeluiferaisunerobedeprincesse,jelaferaishabillerenpoupéeettouslesautresenfantsl’envieraient.
J’aimeraistellementrecevoirmonsalairedemain,idéalementtouslesjoursseraitjourdepaie.Suis-jetropavarepourpenserça?Peuimporte,rêvernefaitpasdemal.
ZhangQian
«ZhangQian,untéléphonepourvous!»
Lechefd’atelierestpasséprèsdemonposteetm’acriéqu’ilyavaitunappelpourmoi.Ilyaunerègledansnotreatelier:onnepeutpasapporterdetéléphonesportables,desbalisesetautresoutilsdecommunication,parcequeçanuitàlaconcentrationetàlaproductivité.Detoutefaçon,jen’aipasdetéléphoneportable,jen’enaipasbesoin.
Jesuisalléeaubureauduchef,letéléphonen’étaitpasencoreraccroché:apparemment,c’étaituneaffaireurgente.
«Allô?»
«XiaoQian,Dongdongestmalade.»C’estmongrand-pèrequiparleautéléphone.
«Ilallaitbiencematinquandjesuissortie,qu’est-ilarrivé?»Cepetitenfantestvraimentdifficileàgérer.
«Iladelafièvre,ilestallongésurlelitdepuiscematin.»
«Tunel’aspasenvoyéàlagarderie?»
«Non,commentpourrait-ilallers’iladelafièvre?Jeluiaidonnéuncompriméde安定,çairamieuxquandlafièvredescendra.»aditmongrand-père.
«Quoi?Descomprimésde安定?»MonDieu,grand-père,tuveuxluienleverlavie?«Grand-père!Qu’est-cequetuluiasdonné?»
«Descomprimésde安定.»
«Cesontdessomnifères!Commentpeux-tuluidonnerunmédicamentaussiauhasard?»Jepensequejedevraisrentrertoutdesuite:jeperdraiunpeudesalaire,maiscen’estpasimportant,monfilsestplusimportant.
«Oh,jemesuistrompé,c’étaitdel’analgine.»
Grand-père,tumefaispeuràmortavectessurprises.
«Bon,jevaisdemandercongépourrentrer.»ai-jedit.
«Non,resteconcentréesurtontravail.Cen’étaitqu’unappelpourvousprévenirquetoutvabien:net’inquiètepas,continuedetravailler,cen’estpasgravedutout.»
Prévenirquetoutvabien?Tuauraismieuxfaitdenepasappeler!Sijenesavaisrien,jepourraism’enpasser:tumemetslecœurenpeine.
«Tuesvraimentsûrequecen’estpasnécessaire?»
«Oui,jem’occupedelamaison,net’inquiètepas.»
Grand-père,c’estprécisémentàcausedetoiquejenepeuxpasm’enpasser.Maisjenepeuxpasluidireça:mongrand-pèreestunhommeexcellentàtouspointsdevue,saufqu’ilaunpeudetendanceàêtreexagéré.
Aprèsavoirraccrochéletéléphone,jesuisretournéeàmaplacepourreprendremontravail.Plusjepense,plusj’aipeur:mongrand-pèrea83anscetteannée,etengénéralilaunebonnesanté.Jenemesenspasàl’aisedelelaissers’occuperd’unenfant:sijamaisiltombaitmaladelui-même,toutelafamillereposeraitsurmesépaules,çametuériraitvraiment.
J’aidemandéuncongésanssoldeauchefd’atelier.Elleaeul’airsévère,commesionluiavaitrefusédel’argent,etelleaattendulongtempsavantdesortirunformulairedecongédutiroirpourquejeleremplisse.
Ilfautenvironuneheuredetrajetpourallerdel’usineàlamaison.L’heuredepointeestdéjàpassée,lacirculationrouleassezvite.
Aprèsbiendespeines,jesuisrentréechezmoi:jen’aimêmepasposémonsacàmainquejesuisalléeauchevetdeDongdong.
Jetouchesonpetitfront:ilesttrèschaud.Mongrand-pèrem’aditqu’ilavaitprissatempérature,maisqu’iln’avaitpasvulagraduationdumercureparcequeleschiffresétaienttroppetits,doncilnesavaitpasquelleétaitlatempérature.Jeluiaidemandécequ’ilavaitdonnéauenfant,etmongrand-pèreasortilentementunepetitebouteilleduplacard.
Del’An啥来着?Despilulesapaisantes?
Grand-père,jepensequejedevraisaussiprendrequelques-unesdecespilulesapaisantes.
JeprendsDongdongdansmesbras,jestoppeunevoitureenbasdel’immeubleetjevaisàl’hôpitalleplusproche.Danslavoiture,lepetitenfantcriesanscessequ’ilneveutpasdepiqûre,qu’ilneveutpasdepiqûre.Ilal’airsiabjectquequandilseragrand,jepourraiécrireunlivred’histoire:ilyadeforteschancesqu’unemaisond’éditionveuillelepublier.
Àl’hôpital,Dongdongsemblesentirqu’ilvasubirsonsupplice:ilcommenceàcrieretàfairelefou.Peuimportecequejefaispourlecalmer,iln’entendrien.Jeportel’enfantpourfairelaqueuepourl’inscription,etjedemandeàl’infirmièrederemplirleschampsducarnetdesanté:nom,adresse,etc.
Lapédiatrieestaucinquièmeétage.Dongdongrefuseabsolumentdeprendrel’ascenseur,ilremuesesdeuxpetitspiedssanscessesurmoncorps.Jenepeuxqueluipromettredenepasfairedepiqûre,quel’onneluidonneraquedesmédicaments,pourenfinlecalmerunpeu.Dansl’ascenseur,Dongdongasoudainementpeur:ilsaitquequandl’ascenseurs’arrêtera,c’estlemomentoùilseracondamnnéàmort.Sespetitspiedsrecommencentàcogner,etparmégardeildonneuncoupdepiedaumédecinquisetientàmescôtés.Jem’excuseaussitôtauprèsdelui:cepetitenfantalaisséuneempreitétrèsvisiblesurletablierblancdumédecin.Ilfaudrasansdouteutiliserdel’eaudeJavelpourlablanchir.Cemédecinétaittrèsgentil,iln’apasfaitdecasetaposélamainsurlatêtedepetitDongdong.Dongdongl’aregardéavecsesgrandsyeuxcurieux:probablementdanssapetitetête,ilsedemandaitsicemédecinétaitceluiquiallaitle«fusiller»toutàl’heure.
«Iladelafièvre.»Lemédecinaeulapeinedumalade:touslesmédecinsontducœur,non?
«Oui,ilesttrèschaud.Ceenfantaunefaiblerésistance.»ai-jedit.
«Lapédiatrieestaucinquièmeétage.»Lemédecinàmescôtésm’agentimentrappelé.
«Merci.»
Noussommesarrivésaucinquièmeétage.Jesorsdel’ascenseur,jeremetslecarnetdesantéàl’infirmièreàl’entréeduservicedepédiatrie,etl’infirmièremedonneunthermomètre.JelemetssouslalanguedeDongdong,jeletiensdansmesbrasetjem’assiedssurunechaiseàl’entréeduservicepourattendre.
AnQi
J’aiaccompagnéZhouYanpingàsortirdel’hôpitalaujourd’hui,carilétaitsortidel’établissement.Enattendantl’ascenseur,unenfantdanslesbrasd’unefemmepleuraitsanscesse,ettoutlemondeautourdenousregardaitcetenfanténergiquequifaisaitdubruit.L’enfantmarmonnaitsanscessequ’ilnevoulaitpasdepiqûre,qu’ilnevoulaitpasdepiqûre.J’aitrouvéçadrôle:quandj’étaispetit,j’avaisaussicettepeurirrationnelledespiqûres.Pourmoi,lesmédecinsétaienttoujoursmesennemisjurés.J’aimaisencoredétesterlesvaccinationsquandj’étaisaucollège.
L'ascenseurestarrivé,etpeudetempsaprèsêtreentré,cepetitpatientalaisséuneempreintedepiedbienvisiblesurmonuniforme.Ildeviendracertainementunfootballeurd'ungrandtalentquandilseragrand.Samèreétaittrèsnerveuseetm'aprésentésesexcusesàrépétition,etc'estseulementalorsquej'airemarquéqu'ils'agissaitd'unejeunemère.Lepetitfootballeurdanssesbrasavaitl'airpâle,j'aitendulamainpourtouchersonfront.
«Iladelafièvre»,ai-jealertélajeunemère.
«Oui,c'esttrèschaud,cepetitenfantaunemauvaiserésistance.»
«Leservicepédiatriqueestaucinquièmeétage.»
Aucinquièmeétage,lepetitfootballeurallaitversl'endroitoùildevaitaller.D'aprèssonétat,ilallaitcertainementpasserpardestourmentsphysiques.
«DocteurAn,lerapportd'analysedulit58estsorti.»
J'aitendulamainpourprendrelerapportd'analysequel'infirmièrem'avaitremis,etj'aisoupiréensecret.Encoreunefois,c'estunemaladieàunstadeavancé.Danscemétier,onenvoittellementdenaissances,devieillesses,demaladiesetdemortsqu'onfinitpars'yhabituer.
Lepatientdulit58estunchauffeurdetaxi,issudela«GénérationdesTroisAnciennesCoupes».C'étaitunegénérationtrèsdure:ilsonttraversélaRévolutionculturelle,l'urbanisationàlacampagne,l'implantationdanslesvillages,leretourenville,etontétélicenciéslorsdelacrisefinancière.
Jesuisentrédanslebureaupourexaminerattentivementsonrapportd'analyse,ainsiquecertainesradiographiesetphotosencouleur.Quandsafamilleviendra,jedevraileurdirelavéralitétellequ'elleest.
ZhangQian
«ZhangJiahui!»
«ZhangJiahui!!!»
«J'arrive,j'arrive.»
«Dépêche-toi!»
L'infirmièreaappelélenomdemonfils,etj'aicouruporterDongdongdanslebureauduservicepédiatrique.Ilyavaitbeaucoupd'enfantsvenusconsulter,tousatteintsderhumesetdefièvres.
LemédecinafaitunexamencompletdeDongdong,etilafallufaireuneprisedesang.Dongdongm'ademandésiçafaisaitmalquandonprenaitdusang.Jeluiaiditquec'étaitcommeunepiqûredemoustiqueetqueçanefaisaitpasdutoutmal.
Quandc'estautourdeDongdongdefairesaprisedesang,sapetitemaingrasseabougécommeunserpent,refusantobstinémentdelaisserlemédecinlapiquer.Justeaumomentoùl'aiguilledumédecinallaitpercersamain,ilasecouélégèrementsamainsurlecôté...«Ah!»
Çaapiquémamain.
«Maman,c'estvrai,çanefaitpasdutoutmal!Maman,suis-jecourageux?Jen'aipascrié!»
Oui,çaapiquémamain,iln'avaitabsolumentpasmal.
Lajeunemédecinquifaisaitlaprisedesangmeregardaitavecbeaucoupderemords,etjenepouvaisquerirenerveusement,gêné.Cettefois-ci,j'aieuducœuràserreretj'airetenusapetitemaingrasseetglissante.Lapetiteinfirmièreàcôtén'apassupportéetm'aaidéàretenircepetitenfantdifficileàgérer.
Laprisedesangestenréalitétrèssimple:onperceunpetittrousurledoigt,onprélèveunpeudesangavecunpetittubeetc'estfini.
Lepetitgarçonavaitleslarmesetlemucuscolléssursonvisage,j'aivitesortiunmouchoirenpapierpourluinettoyersonvisage.
Heureusement,l'examenamontréqu'iln'avaitquelagrippesaisonnière.Pourlefairebaisserlafièvrerapidement,lemédecinaprescrituneinjection.Ilsemblequelepetithérosfinisseparnepaséchapperausortdesefairepiqueraufessier.
Ilyavaitbeaucoupdemondedanslasalled'injections,l'infirmièrem'arappelédefairelaqueued'abordpourl'injection,nevousprécipitezpaspourprendrelesmédicaments.
QuandDongdongavuqu'ilallaitêtreenvoyésurceterrible«guillotine»,iln'apluseudefaçonsdesauversafaceetacommencéàcrieràtue-tête.Quandonvoitunenfantpleurercommeça,moncœurseserre.Quelparentveutvoirsonenfantsouffrir?Sionpouvaitremplacer,jesouhaiteraisvraimentquecesoitmoiquireçoivel'injection.
Quandc'estautourdeDongdongdesefaireinjecter,l'hôpitalaenvoyétroisinfirmièrescompétentesetcostaudspourle«réprimer».Dansunesituationdésespérée,lepetitDongdongaquandmêmesubicetteinjection«humiliante»aufessier.
Aprèsl'injectionetavoirprislesmédicaments,ilétaitdéjàl'après-midi.Jepensaisquesiletempslepermettait,jepourraisretourneràl'usinepourcontinueràtravailler,afindeperdremoinsd'argent.
PournepasqueDongdongaitfroid,jel'aienveloppécommeunevalise,iln'avaitquesesdeuxyeuxnoirsetbrillantsquidépassaient.Ensortantdel'hôpital,j'aiarrêtéunevoiturepourrentrerchezmoi.
«CamaradeZhangJiahui,as-tucomptécombiend'argentj'aidépenséaujourd'hui?Quandtuaurasunefemmeetquetuserasmarié,n'oubliesurtoutpasmoi!»
J'aijuréensecretdansmoncœurquejedevraicontrôlermonfilsparlasuitepourqu'ilnesoitpas«séduit»pardesmauvaisesfemmes.
AnQi
MoietZhangSijiaétionsassisdansunrestaurantoccidentalpourmangeretboireduvinrouge.Honnêtement,jen'avaispasfaim,etjen'avaispasl'appétit.Cetaprès-midi,j'avaisprélevélecôlondequelqu'un,lavuesanglanteetlasensationgluanten'avaientpasdisparujusqu'àprésent.
ZhangSijiaestmacopine,etjeluisuistrèsdésolé.Àcausedemontravail,jen'aipasbeaucoupdetempspourlapasser,etcedînerquenousavionsprévuétaitrepoussédepuisunesemaine.Parcequejen'avaispasletemps,jenesavaispassijepourraisquitterlebureauàl'heurechaquejour.
«Tuasl'airplusmince.»
«Héhé.»J'aiprisunmouchoirenpapierpourmepasserlabouche.
«Letempsestuntueurpourlesbeauxgars,maisc'estmieuxd'êtremince,pasdecrised'âgemoyen.»J'airompulesilencedemonproprechef.
JeparlaistrèspeuavecZhangSijia.Celaaunlienavecmoncaractère:jeneparlepasbeaucoupàlamaisonnonplus.Enplus,elleneparlepasbeaucoupnonplus.Cen'étaitlapremièrefoisquenoussortionsensemble,jenevoulaispasquel'onrestel'unfaceàl'autresansriendire.
«Tuesinsolentetlubrique.»a-t-elleditdoucement,«As-tupassétonpermisdeconduire?»
«Oui.»
«Faisattentionquandtuconduis.»
«Merci.»
Unnouveausilenceesttombé,jenesavaispascequ'ilfallaitdireensuite.Nousnousconnaissonstropbien,certaineschosesn'ontpasbesoind'êtreditespourquel'onsachecequel'autrepense.
Nousavonsgrandidanslemêmecomplexe.Sonpèreenseignaitl'anatomieàl'université.C'estsonpèrequiadonnémescoursd'anatomie.Samèreétaitmainstitutriceàl'écoleprimaire.Monpèren'étaitpasmédecin,maisc'étaitpresquelecas:iltravaillaitdansuneusinedeproduitspharmaceutiques.Mamèreétaitmédecin,gynécologue.
Aprèsledîner,ZhangSijiaaproposédemeramenerchezmoi,carjen'avaispasconduitdevoiture.
Savoitureétaittrèspropre,contrairementàcertainesfemmesd'aujourd'huiquiaimentdécorerleurvoitureavecdespoupéesoudespendentifs.Cepointmeressemblebeaucoup.
«Tuesfatigué?»a-t-elledemandé.
«Non.»ai-jerépondu.
«Jevoisquetufrottestonfrontentrelesyeuxtoutletemps.»
«Oh,mesyeuxsontunpeufatigués.»