«Hé,c'estexactementl'endroitoùtuasramenéDongdonglafoisdernière.»
«Salopard,sijetefaisencorefairecetravailingratetsansrécompenselaprochainefois,jetebattrai!»Çanem'arienrappelé,maisçam'aénervé.
«Cen'estpaspourl'enfant?»Ilatrouvéuneexcusefaible.Maiscetteraisonasuffisammentéveillémacuriosité.
«Tasœur,c'estcellequiestvenuetedemanderdesmédicamentsdanslebureaulafoisdernière?»ai-jejetéunregardméprisantàcesalopard.
«ZhangQian,oui,c'estelle.»
«Pourquoitasœurn'apaslemêmenomquetoi?Cettefamilleestvraimentétrange.»
«Oh,cen'estpasmasœurdesang.Nousavonsgrandiensemble,nousétionsvoisins.Mamèreaimaitlesfilles,doncellel'aparticulièrementgâtée.Nousavonsdéménagéparlasuiteetnousavonseupeul'occasiondenousrevoir.»
«Oh.»
«Çafaitplusieursannéesquejenel'aipasvue,cettefilleestdevenuemère,elleabienchangé.»
«Elleadesidéeslibérales:elles'estmariéejeuneetadivorcéaussijeune.»Jenesavaispasquec'étaitunephrasequipouvaitdéplaire.
"Arrêtedediredesbêtises!"
C’étaitlapremièrefoisquejevoyaisle«Moineau»aussiexcité.Lavoituredevintsilencieuse;ilmanquaitlesplaisanteriesduMoineau,etonn’yfaisaitpasvraimentattention.
J’avaisbienremplimamissionenamenantleMoineauensécuritéàdestination.
«AnAn,onmonteprendreunverre?»
Pourquoiallerchezdesgensavecquijen’aiaucunliendeparenté?Jerefusaisaproposition.
«Montezprendreunverre,chezmoiiln’yaquepeudegens,pasdeparentsvenantpourlesfêtesdefind’année.Çaferaplusdemondepouranimerlasoirée.»
«Enréalité,tuviensseulementpourjoueraumah-jong,n’est-cepas?»
«Hé,sic’estcequetupenses,jenepeuxrienyfaire.Dongdongm’aditbeaucoupdebonneschosesdetoiladernièrefoisqu’ilm’aappelé.»Ilutilisasonargumentdécisif:«C’estseulementtoiquiacceptesdeluibougerledos,iln’ajamaiseucegenredetraitementàlamaison.»
Alorsc’estpourçaqu’ilmegardaitentête.Lepetitjoueurdefootballaunculpascommelesautres,jepouvaiscomprendrepourquoiiln’avaitjamaiseuce«service»àlamaison.
Ladernièrefois,jeavaisamenélepetitgarçonjusqu’àl’immeublesansmonterchezlui.Lecouloirdesonappartementétaittrèsvieuxetusé.LeMoineaufrappaàlaporte,etc’estsa«sœur»quiouvrit.
ZhangQian
Àl’extérieurdelaportesetrouvaientHuLuetuneautrepersonne:sijenemetrompaispas,c’étaitlemédecindontlesvêtementsavaientététachésparDongdong.Ons’étaitdéjàrencontréunefois,danslebureaudeHuLu.Pourquoiétait-ilici?
Jelesinvairapidemententrer,etservisdeuxtassesdethéquej’avaispréparéesdanslacuisine.LepetitDongdongestrestédanslesalonpour«recevoirlesinvités».Ils’avéraquecemédecinétaitlagentillepersonnequiavaitaidéàemmenerDongdongchezledentiste.
«Oùesttongrand-père?»demandaHuLu.
«Monpèrel’aemmenépasserlesfêtesdefind’année,ilreviendraleseptièmejourdupremiermoislunaire.»Jecontinuaisdefairedesboulettesdepâteàdumplingstoutenparlant:«Onmangedesdumplings,çava?»
«D’accord,d’accord,toutvabien.Hé,ZhangQian’er,pourquoitunevienspas?»
«Commentpourrais-jeyaller?Quis’occuperadeDongdong?»CetHuLuestvraimenttropfort,ilposedesquestionsévidentes.
«Jem’occupedelui!»
«Tuaspeurqueleventsoittropfortpourtefairemalàlalangue?Tuveuxt’occuperdelui?Ladernièrefois,quiaabandonnél’enfantàuncollèguepourqu’illegarde?EtquiademandéàcecollèguederamenerDongdongchezlui?Tudisêtrel’oncle,maisjepensequetuneprendspasDongdongdutoutausérieux.»
CeHuLunepeutpassepasserdefairedesremarquesdésagréables,ilabesoindesesentiràl’aiseeninsultantlesautres,exactementcommela«tantegrand-mère».
Jejetaiuncoupd’œildiscretaucollèguedeHuLu:c’étaitunebonnepersonne,aucœurbien.ÇamefaisaitplaisirdelevoirjoueravecDongdong,contrairementàHuLuquinesaitquesefairegrondertoutletemps.
«Jevaiscuisinerlesdumplingstoutdesuite,çaseraprêtdansuninstant.»Jejetailesboulettesdepâtedansl’eau,allumailefeuaumaximum.Jeprisquelquespetitsbolsdansl’armoireàvaisselle,versaiunpeudevinaigrecommeassaisonnement.
Quandjesortislesdumplings,lestroispersonnesdanslesalons’égayaientdéjà.Dongdongn’avaitpasjouéaussijoyeusementdepuislongtemps.
«Commentçagoûte?C’esttropsalé?»demandai-jeauvisiteurapportéparHuLu.
«Çava,legoûtestparfait.»
«Tuveuxenajouter?»
«Non,merci.»
Lemédecinchefauneauradifférente,HuLudevraitbienapprendredelui.
Aprèslerepas,HuLuetlemédecinsortirentdel’argentpouroffriràDongdongdel’argentdeNouvelAn,maisjerefusai.Commentpouvais-jeaccepter?HuLuc’étaitdéjàça,maiscettepersonnem’avaitdéjàaidéunefois,commentosais-jeaccepterdel’argentdeluipourDongdong?
Dongdongétaittrèsaffectueuxenverscemédecin,ill’appelait«oncle»àtouteslesbouches,cequirendaitHuLuassisàcôtéfurieux,lespoilsdesabarbedressésetlesyeuxécarquillés.
«CepetitgarçondevrarevenirchezledentisteaprèsleNouvelAn,ilfauttroisséancespourremplirlesdents,cettefois-cionn’afaitquedévitaliserlapulpe.»Cemédecinmeprévint.
«Merci,tum’astellementembêtéladernièrefois.»Jeleremerciaiànouveau.
Peudetempsaprès,HuLuetsoncollèguepartirent.
AnQi
LesvieuxZhangavaienttoujoursespéréquejememarieavecZhangSijia.Aprèsêtresortidelamaisondupetitjoueurdefootball,j’aireçuunappeldeleurportable,quimedemandaitdevenirdînercesoir-là.
J’aiemmenéunebouteilledevinrougevieux;pourunefamillecommelaleur,offrirdeschosespratiquesestplusefficacequetoutlereste.Parcequ’ilsn’avaientbesoinderien.
Àtable,c’étaitsamèrequiavaitcuisinéelle-même.C’étaitvraimentrare.
ZhangSijiaétaitassisàmescôtés,etsesparentsetsasœurétaientassisenface.JemâchaislesplatscuisinésparlamèredeZhangSijia,legoûtétaitexcellent,àlahauteurd’unchefderestaurant.Maischacunasesgoûts,jepensaistoujoursquelesdumplingsquej’avaismangéschezlepetitjoueurdefootballcemidiavaientlemeilleurgoût.
Samèreétaitvisiblementunefemmetrèsdévouée.Aujourd’hui,ellen’avaitpasportédemanteauépais,etj’aipuvoirsasilhouette:c’étaitunefemmemince.SileMoineaunem’avaitpasditqu’elleétaitlamèredupetitjoueurdefootball,jen’auraisjamaisdevinéqu’elleavaitdéjàeuunenfant.
Jemedemandaispourquoielleavaitdivorcé:elleavaitunbeauvisage,unesilhouettecorrecte,untempéramentagréable.Unefemmecommeçapourrait-ellenepasavoirdeprétendants?Lemondeestvraimentétrange.
«AnQi,mangeencoreunpeu.»LamèredeZhangSijiaremplaçaencoreunplatdansmonbol.
«Merci.»
«Pourquoiremercier?Noussommesdéjàunefamille,nesoispasaussipoli.»
C’étaitunpiège.
ToutcequiconcernemonmariageavecZhangSijiaavaitétédécidéparelle-même,jen’avaisqu’àrespectersadécision.Siellenelevoulaitpas,siellen’étaitpasd’accord,jenelaforceraisjamais.Sielletrouvaitunpartenairemeilleurquemoi,jelaféliciteraissincèrement.Quantànotresituationactuelle,celasignifiaitsimplementquenousn’avionspasdedestincommun.Maintenantquej’avaisdittoutça,ilétaitimpossiblederester,ceseraitàlafamillederéglerleursaffairesintérieures,jedevaispartircommeunintrus.ZhangSijiamesouritavecgratitude.
Enconduisant,jepensaisàlamèredupetitjoueurdefootball.Quellebonnefemme,gâchéecommeça,c’estdommage.J’aieuuneidéedrôle:silesdeuxpersonnesportantlenomdeZhang,siZhangSijiaavaitletempéramentetlapersonnalitédelamèredupetitjoueurdefootball,jenel’abandonneraispas,jel’auraismariéedepuislongtemps.C’estdrôle,commentmonespritest-ildevenucommeceluidu«Moineau»?
Ilétaitencoretôt,j’aiappeléle«Mynah»pourletirerdesonboudoirde«LilyZhou».
«Grand-père,lavieestdure,c’estlafêteduNouvelAn,j’aienfincetteopportunité,laissez-moipasser,s’ilvousplaît.»
Ondevinaitfacilementàquelpointilétaitdésespéréd’aprèslavoixvenantdel’autreboutdutéléphone.
«Onvaboireunverre?»J’avouequejem’ennuyais,pendantlafêteduNouvelAn,chacunfaisaitcequ’ildevaitfaire.J’avaisl’impressiond’êtresubitementsansemploietsansappartenance.Lemondeagricoleseraitmieux,sanscegenredeproblèmes.(ri)
«Tuesfou?Oùpeut-ilyavoirdesbarsmaintenant,jenesortiraispasmêmes’ilyena,d’accord,aurevoir,jeferaiprésenterunefilleàmamèrepourtoiplustard.»
Cegarsaraccrochéletéléphonesivitequejedevinaisqu’ill’avaitdirectementéteint.
J’aiconduitmavoiturepourerrerpartout,espérantparhasardtrouverunbarquiavaitoubliédefermersesportes.
Letéléphoneasonné,l’affichagedel’appelantaffichaitlenumérodu«Mynah».
«Tumemanques?»Cegarsn’auraitpasétérenvoyépar«LilyZhou»etvenaitmaintenantmechercherpourseconsoler?J’espéraismalicieusementquecesoitvrai.
«Allez,allez,allez,jen’aipasletempsdebavarderavectoi.»
«Tuaschangédecaractère?»
«AnQi,vavitechezmasœur,quelquechoses’estpassé!»Ilm’acriéd’unevoixsérieuse.
«Quelquechoses’estpassé?»Moncerveaun’apasréagitoutdesuite.
«Cesontdesgensquiviennentprendrel’enfant,leurfamillen’apersonne,dépêche-toivite,dépêche-toi!»
«Hé,jesuisentrainde...Jene...»
«AnQi,aide-moi,jeteremercieraivivement,LilyZhouesttropdure,ellenecroitpasdutoutquec’estmasœurquiaappelé,sijeparsmaintenant,jenepourraiplusladraguerdetoutemavie.»
Est-celaattituded’unfrère?
«Dépêche-toivite,dépêche-toi!»
Ilaraccrochéletéléphonesansmelaisserrépondreunefoisdeplus.Commentpourrais-jenepasyaller?
Lepetitfootballeur,jen’avaisfaitqu’«imaginer»tamèredansmatête,tunepeuxpasmetraitercommeça.
AnQi